„Z Bożej Apteki” (14)

Skrzyp – to jedna z ciekawszych i najstarszych roślin na świecie, a to z tego powodu, że przetrwał w niezmienionym kształcie setki milionów lat, poza jednym „maciupeńkim szczególikiem”, w czasach przedpotopowych było to potężne drzewo ( im i skrzypom zawdzięczamy pokłady węgla) teraz jest to mała roślinka sięgająca w sprzyjających warunkach do 40 cm. Taką trochę nietypową cechą tej rośliny jest też to, że wyrasta jakby w dwóch postaciach, wczesną wiosną ( w czasie kwitnienia podbiału) wydaje pędy jasnobrązowe, na których szczytach wyrastają „kłosy” zarodnikowe, kiedy zarodniki dojrzeją pędy te usychają, a po nich wyrastają inne płonne, jasnozielone, wygładem przypominające miniaturowe choinki. Skrzyp preferuje miejsca wilgotne i ocienione, ale rośnie też na polach, nieużytkach, pastwiskach w widnych lasach, przydrożach i rowach. Do stosowania leczniczego można go pozyskiwać przez cały okres rozwoju, jednak większą wartość ma ten zebrany z końcem lipca i przez cały sierpień, wtedy to, bowiem rośliny te mają w sobie najwięcej zmagazynowanego krzemu. Skrzyp jest wyjątkowy przez swoją wielostronność zastosowań, przyrządza się z niego: herbaty, odwary, parówki i soki. Jest bogaty w w sole mineralne, witaminę C, cukry proste i krzem, który ma działanie ogólnoustrojowe, wzmacnia pracę nerek i naczynia włosowe, reguluje przemianę materii, zapobiega miażdżycy, wzmacnia kości, włosy, paznokcie i naskórek. Skrzyp jest wyjątkowo pomocny przy chorobach nowotworowych, ponieważ zawarta w nim krzemionka jest łatwo wchłaniana przez organizm, a w chorobach nowotworowych bardzo często dochodzi do zaburzeń w gospodarce krzemem. Jest tez nieoceniony po przebytych zabiegach radio i chemioterapii – pozwala na szybkie zregenerowanie organizmu. Skrzyp jest też niezastąpionym ziołem przy powikłaniach związanych z kamicą nerkową i pęcherzykową, przy krwawieniach z dróg moczowych i nosa, jest podobno niezastąpionym środkiem tamującym wszelkiego rodzaju krwawienia jest też pomocny przy egzemach i zapaleniu spojówek, przynosi ulgę we wszelkiego rodzaju owrzodzeniach i ranach. Jest doskonałym lekarstwem w dolegliwościach reumatycznych, artretyzmie i gośćcu.

Bodziszek cuchnący – roślina z rodziny bodziszkowatych, drugi człon nazwy ma związek z mało przyjemnym zapachem, występuje na terenie całej Polski. Roślina osiąga wysokość do 40 cm, kwitnie od maja do września, preferuje gleby bogate w azot, dlatego często spotykany na podłożu próchnicznym. Rośnie w lasach raczej liściastych, w zaroślach i ich obrzeżach, torowiskach i brzegach fos. Jest bogaty w kwas jabłkowy, kwas cytrynowy oraz witaminę C. Powinno się go zbierać w okresie kwitnienia. Od dawna stosowany w lecznictwie ludowym, rozgnieciony przykładano do ran i wrzodów, a odwar z tego ziela i korzeni służył do leczenia biegunki, czerwonki, hamowania krwotoków z nosa. Bodziszek jest pomocny przy leczeniach wszelkich problemów skórnych w tym „bielactwa”, przy dolegliwościach z drogami moczowymi i niewielkimi krwawieniami, jest też pomocny przy przeziębieniach i chorobach górnych dróg oddechowych, pozytywnie wpływa na wątrobę, ma działanie: antyseptycznie, antyoksydacyjne, ściągające, przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, przeciwbiegunkowe, bakteriobójcze i antywirusowe, ponadto ma właściwości wzmacniające naczynia krwionośne, może być pomocny przy opuchniętych oczach i łzawieniu. Bodziszek ma również zastosowanie w przemyśle i kosmetyce, jako środek na mole i składnik preparatu osłonowego chroniącego przed szkodliwym działaniem promieni ultrafioletowych

„Z Bożej Apteki” (13)

Pięciornik gęsi – ( rośnie u nas jeszcze pięciornik rozłogowy jednak bez właściwości leczniczych) stosunkowo trwała roślina rosnąca na terenie całej Polski, preferuje wilgotne łąki i torfowiska, ale rośnie równie dobrze na glebach lekkich jak i ciężkich, spotkać ją można też na obrzeżach pól i dróg. Rozmnaża się za pomocą korzeni i nadziemnych rozłogów. Charakterystyczne dla tej roślinki są srebrzystego koloru spody ząbkowanych listków. Kwitnie od maja do sierpnia, cała roślinka jest niewielka, wyrasta do 20 cm, ale nadziemne zakorzeniające się rozłogi mogą osiągnąć nawet 100 cm długości. Jest cenioną od wieków rośliną leczniczą, do stosowania używa się całą cześć nadziemną, a zbierać się ją powinno w okresie kwitnienia. Wyciągi, maceraty i syropy stosuje się do leczenia wszelkiego rodzaju zaburzeń wątroby, żołądka i problemach z trzustką, jest pomocny w biegunkach i bolesnych kobiecych dolegliwościach.  

Firletka poszarpana lub łąkowa – z tej rodziny – goździkowatych – występuje u nas kilka odmian uprawianych w ogródkach, dziko rosnącą jest ta przedstawiona powyżej. Firletka jest jedną z piękniejszych roślin łąkowych, występującą na terenie całego kraju, jednak potrzebuje dużo słońca i raczej wilgotnych gleb, kwitnąca łodyga wyrasta do 60 cm, kwitnie maj – czerwiec. Jest cenioną rośliną miododajną, szczególnie cenny jest miód otrzymany z tej rośliny, ma, bowiem wiele prozdrowotnych właściwości, wzmacnia ogólną odporność organizmu, ceniony, jako afrodyzjak, podobne działanie mają wyciągi z kwiatów, a z rozetek liściowych można przyrządzać ziołowe zupy, które mają podobne właściwości, jednak powinno się je gotować z innymi roślinami gdyż same mają mdławy smak.

„Z Bożej Apteki” (12)

Żywokost lekarski

Żywokost lekarski – Jest byliną z rodziny ogórecznikowatych, rośnie na terenie całego kraju, w sprzyjających warunkach może rosnąć w jednym miejscu nawet kilkanaście lat. Spotkać ją można na wilgotnych łąkach, obrzeżach lasów, przy rowach i w widnych lasach. W okresie kwitnienia, a kwitnie w maju – czerwcu łodyga może dorastać do wysokości 1 m, czasem wyżej, charakterystyczną cechą tej rośliny jest jej szorstka łodyga i liście, co jest zasługą szczeciniastych włosków, które je porastają, rurkowate kwiaty mają z reguły fioletowo – purpurowy kolor. Roślina ta jest nieoceniona w ziołolecznictwie, trzeba jednak pamiętać, że jest polecana do stosowania – tylko – zewnętrznego. Do takiego stosowania używany bywa korzeń oraz część zielna rośliny, stosować ją można w postaci okładów, kompresów i wyciągów. Szczególnie pomocna przy bólach stawów, kręgosłupa, odleżyn, bólów mięśni, zwichnięciach i złamaniach, pomaga w likwidowaniu łuszczycy, przyspiesza regeneracje skóry. W zasadzie wystarczy w przypadkach wyżej przedstawionych stosować zgnieciony korzeń (skuteczniejszy) lub część zielną rośliny na miejsce bolące, skaleczone bądź uszkodzone w postaci okładów, a skutek jest szybko odczuwalny

Koniczyna czerwona – ( inaczej łąkowa)

Koniczyna czerwona – ( inaczej łąkowa) W Polsce występuje kilka odmian tej pożytecznej rośliny, oprócz tej opisanej często występująca jest koniczyna biała, która jest rośliną wyjątkowo miododajną i bardzo pożywną w produkcji zwierzęcej, jednak w ziołolecznictwie zdecydowaną przewagę ma koniczyna czerwona. Roślina ta należy do rodziny bobowatych, rośnie praktycznie wszędzie, woli jednak miejsca trochę ocienione, ale rośnie też w pełnym słońcu w takich miejscach jest niższa i bardziej płożąca, może wyrastać do wysokości 50 cm, zawiera w sobie wszystkie tak zwane „pierwiastki życia”, sole mineralne i inne wartościowe składniki odżywcze dla organizmu człowieka, bywa nazywana kobiecą rośliną, pomocna w wielu kobiecych chorobach. Jest wyjątkowa w dolegliwościach układu nerwowego i pokarmowego, reguluje apetyt, wspomaga trawienie, stymuluje pracę wątroby, działa przeciwzapalnie, obniża ciśnienie krwi i poziom „złego” cholesterolu, chroni przed miażdżycą, zapobiega osteoporozie, jest rośliną działającą bakteriobójczo, zabija grzyby i wirusy

„Z Bożej Apteki” (11)

Przywrotnik pospolity

Przywrotnik pospolity – (rosną w Polsce też inne przywrotniki jednak nie mają właściwości leczniczych). Roślinka ta w medycynie ludowej znana była od wieków, jako ziele Matki Boskiej. Ścielące się łodygi przywrotnika mogą osiągać do 20 cm, czasem w cieniu bywają dłuższe, kwitnie od maja do września, rośnie na wilgotnych łąkach, obrzeżach lasów, pastwiskach i polanach. Do zastosowania leczniczego zbiera się liście i kwiaty, które mają lekko balsamiczny zapach i słodkawy smak, jest bogaty w witaminę C i związki mineralne. Z przywrotnika można robić soki, nalewki, napary, płukanki. Stosuje się go tak wewnętrznie jak i zewnętrznie, ułatwia trawienie, pomocny w stanach zapalnych, działa przeciwkrwotocznie i antybakteryjnie, wzmacnia serce, jest doskonałym lekiem przeciwgorączkowym, ma działanie moczopędne, Działa wzmacniająco na pracę żołądka i jelit, łagodzi dolegliwości związane z żylakami i hemoroidami, pomocny w trądziku i stanach zapalnych skóry, pomaga wygładzać cerę (likwiduje zmarszczki – kuracja długa, ale skuteczna), w stanach zapalnych jamy ustnej, jako płukanka daje znakomity efekt. Z uwagi na właściwości pomocne w różnych kobiecych dolegliwościach bywa też nazywany przyjacielem kobiet, powinny go stosować kobiety, które spodziewają się dziecka.

Konwalia majowa

Konwalia majowa – jest niewielką byliną wyrastająca do 20 cm wysokości i jak sama nazwa wskazuje najokazalej prezentuje się w maju, wtedy, bowiem kwitnie, co jest najlepszym znakiem, że wiosna już w pełni. Występuje w lasach całej Polski, jest rośliną chronioną. Bywa sadzona w ogrodach ze względu na silny i wyjątkowo przyjemny zapach, zdarza się, że późnym latem owocuje, owoce to czerwone koraliki. Jest to kolejna roślina z tych, co to są, piękne (zapach) i lecznicze, ale i silnie trujące, dlatego zalecana szczególna ostrożność w stosowaniu. Kwiaty konwalii mają również zastosowanie w kosmetyce, między innymi do wyrobu perfum. Podobno zasypiając w miejscu, gdzie jest dużo kwitnących konwalii można się już nie obudzić. W medycynie chińskiej wodny preparat uzyskany z korzenia, łodyg i kwiatów nazywano „złota wodą”, używano jej do leczenia chorób serca, do dzisiaj ma takie zastosowanie. Konwalia ma również działanie moczopędne, działa przeczyszczająco i uspakajająco, lecz jak już było wyżej należy wszelkie preparaty z konwalii stosować wyjątkowo ostrożnie i najlepiej po konsultacji z lekarzem.

„Z Bożej Apteki” (10)

Przedstawimy dzisiaj dwie wyjątkowe rośliny, których wyjątkowość polega na: uciążliwości i … właściwościach leczniczych, są to: podagrycznik pospolity i pokrzywa zwyczajna, poniżej prezentujemy te dwie cechy tych pospolitych u nas roślin.

Podagrycznik pospolity – roślina ta traktowana bywa, jako uciążliwy chwast, co jest zresztą prawdą, jak się gdzieś zadomowi, a można ją spotkać prawie wszędzie to w walce z nią wielokrotnie człowiek przegrywa, jest po prostu trudna do zwalczenia, a z drugiej strony strony mało, kto wie, że właściwości leczniczo – zdrowotne tej rośliny są naprawdę wyjątkowe. Podagrycznik pospolity jest rośliną z rodziny selerowatych i jak już była mowa rośnie praktycznie wszędzie, szczególnie w cienistych ogrodach i parkach, ogródkach domowych, rozrasta się się za pośrednictwem podziemnych rozłogów i nasion (rzadziej). Podagrycznik pospolity kwitnie w miesiącu czerwcu i lipcu, jednak najwartościowsze składniki mają liście, które już od końca marca są do pozyskania. Cała roślina jest jadalna, na surowo i po przetworzeniu, ma również zastosowanie kosmetyczne. W dawnych czasach była ceniona na stołach wszystkich stanów, tak „panów” jak i „chłopów”, tym pierwszym pomagała w dolegliwościach, które były skutkiem obżarstwa, a tym drugim pomagała wielokrotnie przeżyć okresy niedoboru żywności, była traktowana jak cenne warzywo, kiszono ją jak tradycyjną kapustę. Cała roślina jest wielokrotnie bogatsza w witaminę C niż ta kupowana w aptece, oprócz tego zawiera węglowodany, i cały zestaw witamin oraz pierwiastków potrzebnych dla prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu. Była stosowana na podagrę ( stąd wywodzi się jej polska nazwa), czyli na choroby związane z nieprawidłowym funkcjonowaniem nerek, usuwa kwas moczowy, który najczęściej bywa odkładany w chorobie „dużego palca u nogi”. Podagrycznik jest również pomocny przy rwie kulszowej, łagodzi biegunki, przydatny w hemoroidach, stymuluje pracę wątroby. W kuchni doskonale zastępuje szpinak i co ważne… nic nie kosztuje, a jest smaczniejszy. Oprócz tego przynosi ulgę w nieżycie oskrzeli, łagodzi zawroty głowy. Można go spożywać, o czym już była mowa na surowo (sałatki, surówki), jako dodatek do masła, kanapek, jako warzywo kiszone, można z niego robić maceraty i wywary.

podagrycznik pospolity

Pokrzywa zwyczajna – (rośnie u nas też pokrzywa żegawka, jednak ta jest rzadsza i mniej skuteczna). Pokrzywa jest jedną z najciekawszych roślin w świecie biologii biorąc pod uwagę jej właściwości zdrowotne dla organizmu człowieka. Pokrzywa zwyczajna jest rośliną wieloletnią, rozrasta się za pomocą podziemnych rozłogów potrafi w ty samym miejscu rosnąć nawet 50 lat i dłużej, wyrasta do wysokości 150 cm. Rośnie od wczesnej wiosny do później jesieni. Jest jednak wybredna, co do gleby, rośnie najlepiej w miejscach bogatych w azot, fosfor i próchnicę i w takich warunkach jest trudna do wytępienia. Charakterystyczną cechą tej rośliny są jej parzące włoski zbudowane z krzemionki zawierające w sobie między innymi kwas mrówkowy, który po złamaniu włoska przedostaje się do skóry powodując podrażnienia. Ojciec medycyny Hipokrates szczególnie cenił tę roślinę, w czasach starożytnych oprócz właściwości zdrowotnych przypisywano tej roślinie moc magiczną. W ziołolecznictwie zastosowanie ma cała rośliną od kłączy, aż po nasiona, stosuję się ją wewnętrznie i zewnętrznie. Najwartościowsza jest pokrzywa zebrana do połowy czerwca z miejsc odległych od dróg i przemysłu. Wyciśnięty sok z pokrzywy (można go doskonale konserwować) nazywany bywa „esencją życia”, zawiera 10 razy więcej witaminy C niż wyciśnięty sok z cytryny …… i można go mieć praktycznie za darmo. Pokrzywa zawiera w sobie witaminy z grupy B, E i cały kompleks soli mineralnych i tzw. „pierwiastków Życia”. Przy całym swym dobroczynnym działaniu przy niektórych schorzeniach zalecana jest ostrożność. Roślina ta posiada wyjątkowe właściwości krwiotwórcze, dlatego szczególnie polecana osobom bladym, anemicznymi i osłabionym, potwierdzone są jej wyjątkowe zdrowotne działania przy reumatyzmie i bólu stawów, parzące włoski mają podobne działanie jak akupunktura w medycynie chińskiej. Pokrzywa jest nieoceniona w usuwaniu z organizmu metali ciężkich i toksyn. Korzeń zalecany mężczyznom w problemach z prostatą. Pokrzywa zapobiega kamicy nerkowej, łagodzi stany zapalne nerek, pęcherza i dróg moczowych, poprawia trawienie, działa osłonowo na wątrobę, pomaga w leczeniu osteoporozy, wzmacnia kości, a w przypadku złamań przyspiesza ich zrastanie, likwiduje obrzęki u nóg. Pokrzywa jest pomocna w kuracjach odchudzających i w okresach rekonwalescencji, przy wyczerpujących pracach, energetyzuje organizm i wzmacnia układ odpornościowy, zalecana korzystającym z siłowni i dla wykonujących ciężkie prace fizyczne. Jest szczególnie polecana osobom, które przeszły kuracje antybiotykowe, zalecana przy nadmiernej potliwości w okresach wiosennych przesileń, obniża poziom cukru we krwi, zapobiega zakrzepom, obniża poziom cholesterolu, przyspiesza gojenie ran i owrzodzeń, jest dobrodziejstwem dla chorujących na różne nowotwory, hamuje krwotoki, wspomaga leczenie alergii, pomocna w zespole tzw. „zimnych nóg i rąk”. Pokrzywa ma tyle właściwości leczniczych, że, aż dziw bierze, dlaczego jest tak mało wykorzystywana przez ludzi.

„Z Bożej Apteki” (9)

Fiołek polny

Fiołek polny – (fiołek dziki, bratek polny) niewielka roślina jednoroczna, wyrasta do wysokości 30 cm, rzadko wyżej, kwitnie od kwietnia do listopada. Można go spotkać w całej Polsce, najczęściej w uprawach polowych, częstym gościem bywa na ścierniskach, ale lubi też porastać nasłonecznione skarpy. Bywa mylony z fiołkiem trójbarwnym – jest to jednak zupełnie inna roślina, chociaż z tej samej fiołkowej rodziny. Fiołek polny ma bogate zastosowane w ziołolecznictwie i kosmetyce. Posiada właściwości przeciwbólowe i przeciwzapalne, działa oczyszczająco na oskrzela, ma działanie rozkurczowe, pomocny w chorobach serca i miażdżycy. Pomaga w walce z bakteriami i wirusami, stosowany również przy chorobach skórnych np. trądziku. Zewnętrznie ma zastosowanie w okładach na bolące miejsca, napar z fiołka działa kojąco na zmęczone oczy, usuwa cienie pod powiekami.

Poziomka pospolita

Poziomka pospolita – roślinka wieloletnia wyrastająca do wysokości 20 cm, kwitnie od maja do końca czerwca, czasami ponownie we wrześniu, pierwsze owoce pojawiają się w okolicy św. Jana, a po deszczowym lecie ponownie pożną jesienią. Poziomka lubi nasłonecznione miejsca, można ją spotkać na skarpach, leśnych ugorach i polanach. Owoce oprócz wyjątkowego aromatu posiadają bogate właściwości lecznicze, chociaż z botanicznego punktu „owoc”, o którym mowa, tak naprawdę owocem, nie jest, jest to owoc rzekomy (pozorny), bo owocami są małe orzeszki na powierzchni miąższu, który popularnie nazywamy owocem. Oprócz tegoż „owocu” właściwości lecznicze mają listki poziomki. Z poziomki można wyrabiać: soki, napary, herbatki, nalewki i maści. Liście poziomki najlepiej zbierać w maju i czerwcu z roślin rosnących w miejscach nasłonecznionych z daleka od dróg. Liście są bogate w składniki mineralne, żelazo, cynk, krzem i mangan. Liście poziomki działają moczopędnie, zapobiegają chorobom stawów, pomocne w niewydolności nerek, cukrzycy, pomagają usuwać kwas moczowy, działają przeciwbiegunkowo i bakteriobójczo. Naparem z liści płuczemy gardło w stanach zapalnych.  Owoce poziomki zawierają dużo witaminy C, A, A1, B2 i inne oraz sole mineralne w tym żelazo, fosfor potas i wapń. Owoce poziomki powinny zjadać osoby mające problem z anemią, maja działanie odżywcze i witaminizujące są cennym elementem diet odchudzających, oczyszczają organizm z toksyn, pomocne przy nadciśnieniu, przeziębieniach, grypie i gorączce, mają właściwości odtruwające, czyszczą krew i regulują przemianę materii, a zmiażdżone są używane w kosmetyce do rozjaśniania cery.

„Z Bożej Apteki” (8)

czosnek niedźwiedzi

Czosnek niedźwiedzi – roślina z rodziny amarylkowatych , dziko rosnący objęty ochroną, można go uprawiać z powodzeniem (jak widać na zdjęciu) do czego zachęcamy, ponieważ właściwości tej rośliny są podobne do czosnku pospolitego, a przewaga czosnku niedźwiedziego jest taka, że ten rośnie w zasadzie bez pielęgnacji, z czasem może tworzyć barwne kobierce w ogrodzie. Kwitnie od końca kwietnia do maja czasami dłużnej.  Naturalnie występuje w lasach liściastych, w miejscach nieco zacienionych, na terenie całej Polski. Do zastosowania leczniczego i spożywczego wykorzystywane są wszystkie części rośliny, jest też traktowany, jako roślina ozdobna. Ma właściwości odtruwające, pobudza procesy trawienne, ma działanie przeciwszkorbutowe, usuwa z organizmu toksyny, zapobiega chorobom sercowym. Stosowany przy przeziębieniach, ma silne działanie przeciwbakteryjne, obniża ciśnienie krwi, zapobiega nowotworom złośliwym. Roślina ta używana jest w kuchniach wielu krajów do: zup, wyrobu masła, serów, sałatek, surówek. Jest rośliną miododajną, bywa stosowany jako środek odstraszający uciążliwe dla człowieka owady. Co ciekawe pędy kwiatowe doskonale nadają się do kiszenia, w taki sam sposób jak ogórki – smacznego.

Czosnaczek pospolity

Czosnaczek pospolity –  roślina z rodziny kapustowatych, pospolita w całej Polsce, rośnie na obrzeżach lasów liściastych, obok dróg, na skraju łąk, w pobliżu rowów, kwitnie od kwietnia do czerwca, czasami wyrasta do 1 metra, liście po roztarciu mają charakterystyczny zapach czosnku. Czosnaczek jest bogaty w witaminę: A, C i substancje hamujące rozwój bakterii i zarazków. Można z tej rośliny wyrabiać maceraty, soki, mrożonki i kiszonki. Ma działanie bakterio i grzybobójcze, przeciw pasożytnicze, obniża ciśnienie krwi, działa przeciw infekcyjnie. Zapobiega nowotworom, oczyszcza krew. Można go też stosować zewnętrznie, pomaga w gojeniu ran, działa wzmacniająco na skórę i paznokcie, pomaga w walce z łupieżem i grzybicą. W dawnych czasach roztarte suszone liście stosowano zamiast pieprzu, a korzeń używano jak chrzan, z nasion wyrabiano musztardę. Świeże liście są znakomitym dodatkiem do sałatek, surówek, past, kanapek, zup, jajecznicy i dań warzywnych.

„Z Bożej Apteki” (7)

jasnota biała

jasnota żółta

Jasnota biała – ( kiedyś było już o purpurowej) to wieloletnia roślina tworząca niewielkie kępy, dorasta do wysokości 40 cm, czasami może w miejscach zacienionych osiągać więcej, Rośnie na terenie całej Polski, kwitnie od połowy kwietnia do połowy czerwca, koszona może zakwitać również latem aż do późnej jesieni, porasta nad brzegami rzek, ale rośnie również na łąkach i pastwiskach. Podobna do niej jest Jasnota gajowiec, ta ma jednak żółte kwiaty, właściwości bardo podobne, dlatego w przypadku pomyłki nie powinno być problemów.  Jest rośliną miododajną, można z niej robić: nalewki, maceraty, wyciągi i wina. Właściwości lecznicze mają kwiaty, do celów spożywczych wykorzystuje się też młode liście i pędy. Kwiaty są cennym lekarstwem polecanym szczególnie kobietom, oprócz tego pomagają skutecznie leczyć stany zapalne nerek i pęcherza moczowego, mają zdolność hamowania mikrokrwawień, pomagają w leczeniu hemoroidów. Napar i nalewka z kwiatów niesie ulgę w suchym kaszlu, ułatwia odkrztuszanie, pomaga w przeziębieniach, pomocne w zmęczeniu, działa oczyszczająco na płuca. Wyciągi z kwiatów mają zastosowanie w kosmetyce do produkcji szamponów i odżywek do włosów oraz preparatów do cery suchej i łuszczącej, pomocne w leczeniu spękań pięt i szorstkich dłoni. Młode liście i pędy bogate w witaminę C i sole mineralne, mają zastosowanie do sałatek, działają odtruwająco i wzmacniająco na organizm.

Przytulia czepna

Przytulia czepna – (są i inne odmiany jednak nie tak wartościowe), roślina ta bywa uciążliwym chwastem, porasta na terenie całej Polski, rośnie dziko w lasach, ogrodach i sadach. Zachwaszcza zboża i uprawy okopowe, łodygi czepne mogą wyrastać do długości 150 cm, czepiają się wszystkiego za pomocą haczykowatych szczecinek, kwitnie od maja do października.. Do zastosowania używać można całe pędy, bogate we właściwości lecznicze, owoce stosowano kiedyś, jako substytut kawy. Roślina ta wpływa korzystnie przy zapaleniu układu moczowego, miażdżycy i prostaty, poprawia krążenie krwi, pomocna przy żylakach, działa oczyszczająco, ma działanie rozkurczowe, reguluje gospodarkę wodną w organizmie. Zewnętrznie pomocna przy leczeniu skaleczeń, ran i obrzęków, zalecana przy chorobach nowotworowych. Można ja przyrządzać jak szpinak czy brokuły.  

„Z Bożej Apteki” (6)

tasznik pospolity

Tasznik pospolity– ( to jedna z wielu z tego gatunku, ta opisywana jest najbogatsza w składniki odżywcze dla ludzi), roślinka ta pochodzi z rodziny kapustowatych, często uważana za chwast, ma jednak wiele właściwości leczniczych. Łodyga tej rośliny wyrasta z charakterystycznej rozetki liściowej, na której pojawiają się niewielkie kwiatuszki z reguły białego koloru (podobne do kwiatów, tobołka pospolitego), może mieć do 40 cm wysokości, kwitnie od wiosny  do wczesnej jesieni. Do celów leczniczych wykorzystuje się korzeń oraz części zielone, z których można robić susz, płynne wyciągi, w tym: maceraty, soki, nalewki czy maści na okłady. Roślina bogata w kwas cytrynowy oraz wiele witamin. Działa ochronnie na wątrobę, obniża ciśnienie, wzmacnia serce. Ziele to ma też działanie hamujące krwawienie z dziąseł i nosa, pomocne w zapaleniu pęcherza, nerek oraz problemów wrzodowych. Zewnętrznie stosowana przy odleżynach, żylakach i hemoroidach.

 

Glistnik jaskółcze ziele

Glistnik jaskółcze ziele – to kolejna roślina z tych trujących i leczniczych zarazem, dlatego należy ją stosować ostrożnie, inna nazwa to krwawe ziele lub złoty korzeń, jest bogata w związki korzystnie oddziaływujące na organizm ludzki, jest byliną dosyć trwałą, wyrasta do 100 cm, kwitnie od kwietnia do września, drugi człon nazwy wziął się z długoletnich obserwacji w czasach minionych – kwitnie od przylotu do odlotu jaskółek, legenda mówi, że roślinka ta wyrosła z krwi węża wypędzonego z raju i od tego czasu stanowi podstawowy pokarm diabła. Ma lekko żółto – zielone pierzaste liście z sinym nalotem od spodu, charakterystyczne dla całej rośliny jest ciemno-pomarańczowy sok wyciekający z każdego uszkodzonego miejsca. Spotykany w całym kraju, najlepiej rośnie w miejscach wilgotnych na glebach próchnicznych. Do celów leczniczych wykorzystywany korzeń i cała cześć nadziemna. Działa oczyszczająco na wątrobę, przez co wpływa korzystnie na oczy, dnę moczanową, wysypki i wypryski skórne, ma działanie antyrakowe, antybólowe, wpływa korzystnie na działanie trzustki, nerek, działa też kojąco w w depresjach. Roślina odpowiednio stosowana hamuje zakażenia, działa krwiotwórczo, obniża ciśnienie krwi, jest wyjątkowo pomocna w dolegliwościach kobiecych. Świeży sok z powodzeniem stosowany jest na dolegliwości skórne: kurzajki i brodawki. Poleca się zrobienie zakwasu z tego ziela, wykonany w ten sposób koncentrat jest „eliksirem zdrowia”.      

„Z Bożej Apteki” (5)

 

knieć błotna

Knieć błotna – jest to stosunkowo trwała bylina z rodziny jaskrowatych zwana u nas popularnie kaczeńcem lub kaczyńcem, rośnie na podmokłym terenie, w takich warunkach występuje w całym kraju. Kwitnie marzec – czerwiec, generalnie jest rośliną trującą mającą równocześnie lecznicze właściwości, dlatego przy stosowaniu zalecana szczególna ostrożność (pierwsza z opisywanych tutaj roślin trujących o leczniczych właściwościach). Zebrane młode liście mają zastosowanie w leczeniu wątroby, pęcherzyka żółciowego, ma działanie przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i przeciwgrzybiczne. Łagodzi i przyspiesza gojenie ran, pomaga przy potówkach i egzemach.

stokrotka pospolita

Stokrotka pospolita – roślinka ta jest nie tylko ozdobą wiosennych ogrodów i łąk, ale też cennym ziołem. Jest rośliną wieloletnią, jej odmiany botaniczne bywają jednoroczne, ale my zajmiemy się tą naszą stokrotką dziko rosnącą. Roślina ta była od niepamiętnych czasów traktowana, jako symbol niewinności i była poświęcona Matce Bożej. Stokrotka pospolita rośnie praktycznie wszędzie, najobficiej kwitnie od marca do końca maja, później też nawet do jesieni, ale dużo słabiej. Zastosowanie w ziołolecznictwie mają pąki, kwiaty i liście. Roślina ta jest wyjątkowo pożyteczna między innymi w leczeniu górnych dróg oddechowych, zalecana w zapaleniu oskrzeli, działa bakteriobójczo i przeciwzapalnie. Ma korzystne działanie na pracę wątroby, działa leczniczo w przypadku zapalenia dróg żółciowych, chroni przed nowotworami. Napary i wyciągi alkoholowe stosowane są na trudno gojące rany. Stosowana w kosmetyce, wpływa na zdrową cerę, stosowana w zapaleniach skóry, wpływa korzystnie w przypadku przebarwień, rozjaśnia piegi, wyjątkowo pomocna przy dolegliwościach kobiecych.