14 sierpnia Kościół katolicki wspomina św. Maksymiliana Marii Kolbego, franciszkanina, czciciela Matki Bożej i męczennika.

Maksymilian Maria Kolbe (1894-1941) wstąpił do zakonu franciszkanów, w roku 1918 otrzymał święcenia kapłańskie. Był gorliwym czcicielem Matki Bożej.

W roku 1941 został przez Niemców osadzony w obozie koncentracyjnym w Auschwitz , gdzie dawał wszystkim przykład cierpliwości. Dobrowolnie przyjął śmierć w bunkrze głodowym zamiast innego więźnia. Zginął 14 sierpnia 1941 roku, dobity przez Niemców zastrzykiem.

Św. Maksymilian Kolbe był jednym z najbardziej nowatorskich twórców mediów w Kościele pierwszej połowy XX wieku. Myślał jak współczesny strateg medialny i misjonarz jednocześnie.

• Założył miesięcznik „Rycerz Niepokalanej” (1922).
• Cel: proste, zrozumiałe treści religijne, obrona wiary, szerzenie kultu Matki Bożej.
• Czasopismo było tanie, dostępne dla zwykłych ludzi – ogromne nakłady jak na tamte czasy: przed wojną – kilkaset tysięcy egzemplarzy;
• przygotowywano wydania specjalne, dodatki, broszury.
• Styl: krótko, konkretnie, przystępnie – coś na kształt dzisiejszego popularnego magazynu z elementami formacji.

2. Niepokalanów – „katolicki kombinat medialny”

Niepokalanów pod Warszawą to nie tylko klasztor, ale ogromne zaplecze medialne:

• Nowoczesna drukarnia – kilkanaście maszyn drukarskich, własna zecernia, skład tekstu, magazyny papieru.
• Oprócz „Rycerza” drukowano: książki, broszury apologetyczne, modlitewniki, obrazki religijne; wydawnictwa dla dzieci i młodzieży.
• Maksymilian organizował pracę jak w dużym przedsiębiorstwie:
• – podział zadań (redakcja, technika, wysyłka);
• – troska o jakość techniczną i atrakcyjną szatę graficzną;
• – myślenie o dystrybucji – sieć kolporterów, prenumerata, paczki wysyłane na całą Polskę i za granicę.

3. Radio i marzenia o nowych technologiach

• Maksymilian bardzo wcześnie dostrzegł znaczenie radia jako narzędzia ewangelizacji.
• W Niepokalanowie powstała radiostacja – projekt był w fazie rozwoju tuż przed wybuchem wojny.
• Interesował się też filmem i kinem – marzył o tworzeniu filmów religijnych; brak środków i wojna przerwały te plany.
• Jego myślenie było jasno „medialne”: używać wszystkich dostępnych technologii; docierać jak najszerzej, także do ludzi obojętnych religijnie.

4. Międzynarodowe media – misja w Japonii

• W 1930 r. wyjechał do Japonii, gdzie w Nagasaki założył klasztor Mugenzai no Sono (Ogród Niepokalanej).
• Uruchomił tam drukarnię i zaczął wydawać japońską wersję „Rycerza Niepokalanej” (Seibo no Kishi).
• Mimo nieznajomości języka na początku, zorganizował redakcję i technikę druku – myślał globalnie: lokalny język, uwzględnienie kultury, ten sam rdzeń przesłania.

5. Strategia mediów według Kolbego

Można ją streścić w kilku punktach:

1. Masowy zasięg – nie elitarne pismo dla wąskiej grupy, ale coś, co trafi do jak największej liczby ludzi.
2. Prosty język – przekaz zrozumiały dla robotnika, rolnika, dziecka.
3. Nowoczesna technika – najlepsze dostępne maszyny, technologie, formaty.
4. Niskie koszty dla odbiorcy – aby cena nie była barierą.
5. Jasny cel – media nie dla samej „informacji”, lecz dla formacji, obrony wiary i szerzenia dobra.

Cel: nie „obecność w mediach”, ale misja

Kolbe:

• Media były narzędziem jednej, bardzo konkretnej misji: „zdobyć cały świat dla Chrystusa przez Niepokalaną”.
• Każdy numer „Rycerza”, każda broszura miały intencję – nawrócenie, umocnienie wiary, obrona prawdy.

Dziś (internet, social media):

• Często celem staje się sama „obecność”:
• mieć profil, kanał, lajki, zasięgi.
• Ryzyko: treść bywa podporządkowana algorytmom, modom, statystykom, a mniej jasno określonej misji.

Wniosek: Kolbe zaczynał od pytania „po co?”, nie „gdzie?” i „jak często?”.

Forma: prosto, krótko, masowo

Kolbe:

• Pisał językiem bardzo prostym, krótkie teksty, dużo ilustracji – jak dzisiejszy „content popularny”.
• Myślał kategoriami masowego zasięgu: ogromne nakłady, minimalna cena, treść zrozumiała dla „zwykłego człowieka”.

Dziś:

• Social media uczą podobnego stylu: krótko, jasno, obrazkowo.
• Problem: czasem prostota przechodzi w spłycenie – mem zamiast formacji, sensacja zamiast treści.

Wniosek: Kolbe umiał być prosty, ale nie banalny. To jest wyzwanie dla dzisiejszych twórców katolickich.

Środki techniczne: „wszystko, co się da”

Kolbe:

• Druk – do maksimum (najlepsze maszyny, ogromna drukarnia).
• Radio – dostrzegł szansę bardzo wcześnie, budował radiostację w Niepokalanowie.
• Film – marzył o studiu filmowym, ale nie zdążył.
• Zawsze: najnowocześniejsze środki dostępne w jego czasach.

Dziś:

• Odpowiednikiem drukarni i radia są: portale, blogi, YouTube, podcasty, social media: Facebook, Instagram, TikTok, X, itd.
• Część Kościoła korzysta intensywnie, część nadal z dużą rezerwą.

Wniosek: Gdyby żył dziś, prawdopodobnie miałby własny portal, kanał na YouTube i aplikację – ale podporządkowane misji, nie modzie.

Strategia: system, nie chaos

Kolbe:

• Miał spójną strategię:
• pismo główne („Rycerz”),
• dodatki, broszury, książki,
• misje w innych krajach (Japonia),
• zaplecze techniczne i logistyczne (Niepokalanów).
• Wszystko było ze sobą połączone – jeden przekaz, różne formy.

Dziś:

• Często mamy: wiele rozproszonych inicjatyw,
• brak koordynacji (parafia X, wspólnota Y, kanał Z – każdy „po swojemu”).
• Zaletą jest różnorodność, wadą – rozmycie przekazu i powielanie wysiłków.

Wniosek: Kolbe uczy budowania ekosystemu mediów, a nie tylko pojedynczych profili.

Odbiorca: szacunek i realizm

Kolbe:

• Dobrze znał odbiorcę: wiedział, że mało kto ma czas i wykształcenie teologiczne, dlatego treść: krótka, konkretna, ale treściwa.
• Nie traktował czytelników jak „statystyki nakładu”, raczej jak osoby, za które się modlił.

Dziś:

• Dane analityczne (statystyki, zasięgi, kliknięcia) są bardzo pomocne, ale mogą prowadzić do: gonitwy za sensacją,
• budzenia emocji zamiast sumienia.

Wniosek: Kolbe łączył skuteczność z troską o człowieka, nie tylko o zasięg.

Treść: od apologetyki do świadectwa

Kolbe:

• Sporo miejsca poświęcał: obronie wiary (apologetyka), wyjaśnianiu błędów, polemikom (ale bez nienawiści),
• świadectwom łaski – historia nawróceń, cudów.
• Mocny element: duchowość maryjna jako „droga” do Jezusa.

Dziś:

• Więcej: świadectw osobistych, tematów psychologicznych, komentarzy do aktualnych wydarzeń (polityka, kryzysy w Kościele).
• Ryzyko: skupienie się na sporach, skandalach, „clickbaitach”.

Wniosek: u Kolbego była wyraźna przewaga treści „budujących” i ukierunkowanych na nawrócenie, nie na konflikt.

Styl: gorliwość bez agresji

Kolbe:

• Był bardzo stanowczy w obronie prawdy, ale jego celem nie było „zwyciężyć w dyskusji”, lecz pozyskać człowieka.
• Nie szukał wywoływania skandalu, raczej wyjaśnienia i zaproszenia.

Dziś:

• Media społecznościowe premiują: ostre słowa, podziały, „afery”.
• Również w katolickim internecie widać czasem „obozowość” i agresję.

Wniosek: postawa Kolbego jest dobrą korektą dla stylu komunikacji w sieci – gorliwość + szacunek.

Co można „ściągnąć” od Kolbego do współczesnych mediów?

Dla katolickich twórców internetowych św. Maksymilian może być inspiracją, by:

1. Zacząć od misji – jasno odpowiedzieć: po co jest ten profil / kanał / strona?
2. Uprościć język, nie treść – mówić prosto o rzeczach głębokich.
3. Budować ekosystem – łączyć różne formy (tekst, wideo, audio, grafiki) w jeden spójny przekaz.
4. Korzystać z najlepszej dostępnej techniki – dobre audio, wideo, grafika to nie luksus, ale narzędzie.
5. Unikać „clickbaitowej” agresji – mocno, ale bez pogardy.
6. Myśleć globalnie – różne języki, różne kultury, ale ten sam rdzeń Ewangelii.

witraż znajdujący się w nawie kościoła parafialnego w Tymbarku

„To już jutro!

Serdecznie zapraszamy jutro przed każdą mszą Świętą, gdzie tradycyjnie rozprowadzać będziemy „Bukiety na święto Matki Boskiej Zielnej”.

Koszt – od 20 złotych.

Całkowity dochód przekazujemy dla Stowarzyszenia „Remedium” w Tymbarku.

302 bukiety gotowe!

Do zobaczenia!

Tegoroczne bukiety wykonałyśmy z następujących ziół i kwiatów .

A co z tego wyszło – oceńcie sami!”

Przyszedłem tutaj, aby Wam służyć…

Taki słowami przywitał dzisiaj parafian, na zakończenie uroczystej Mszy Świętej, nowy proboszcz Parafii Tymbark, Ksiądz Prałat dr Jan Banach. Nowy Proboszcz został wprowadzony do tymbarskiego kościoła procesją liturgiczną, w oprawie pieśni maryjnej wykonywanej przez Orkiestrę Strażacką „Tymbarski Ton”.  Następnie dziekan Dekanatu Tymbarskiego ks Kazimierz Basista odczytał akt nominacji ks.dra Jana Banacha na funkcję proboszcza Parafii Tymbark, podpisany przez Biskupa Ordynariusza ks.Andrzeja Jeża. Ksiądz Dziekan złożył również gratulacje i życzenia.

Nowego Księdza Proboszcza przywitali w Parafii Tymbark: delegacja parafian, Starosta Limanowski Jan Puchała oraz Wójt Gminy Tymbark Paweł Ptaszek.

Homilię wygłosił  Ks. dr Jan Gębarowski – Dziekan Dekanatu Wojnickiego, w której przestawił rolę kapłana, a w szczególności proboszcza w życiu Kościoła. Słowa: „…  z ludzi wzięci i dla ludzi ustanowieni” stanowi zobowiązanie dla każdego kapłana, ale też dla każdego członka Kościoła, czyli nas samych.

Następnie nastąpiła bardzo uroczysta chwila. Ks.proboszcz dr Jan Banach złożył osobiście wyznanie wiary wobec swoich parafian, którzy w ciszy przyłączyli się do tego wyznania.

Oprawę muzyczną uroczystości wspaniale zapewnili:  Chór Parafialny, z dyrygentem Piotrem Taczanowski oraz  orkiestra „Tymbarski Ton” z dyrygentem Andrzejem Głową.

IWS

Przywitanie przez parafian:

„Czcigodny Księże Janie!

-Kapłan jest z ludu wzięty i do ludu posłany-

Witamy Cię w naszej tymbarskiej wspólnocie parafialnej, jako tego, który do nas z woli Bożej został posłany. Przyjmujemy Cię z otwartym sercem i szczerą życzliwością. Ten moment jest dla Ciebie i dla nas szczególny, bo to pierwsze spotkanie kapłana z wiernymi, których będziesz duszpasterzem. Wdzięczni Ci jesteśmy, że przyszedłeś do nas – do Tymbarku, wpisując się tym samym w poczet proboszczów, którzy prowadzili nas do Jezusa.

Niech Twoja kapłańska posługa wśród nas i dla nas będzie prowadzona światłem i mocą Ducha Świętego z błogosławieństwem Jezusa – naszego pana i opieka Maryi Jego Matki.

Otaczamy Cię naszą modlitwą i życzymy długich lat owocnego proboszczowania w zdrowiu – ku chwale Boga w Trójcy Jedynego, oraz Twojego i naszego zbawienia.

Szczęść Boże”

zdjęcia: Roland Mielnicki

W imieniu całej rodziny składamy najserdeczniejsze podziękowania wszystkim, którzy towarzyszyli nam w ostatniej drodze naszej ukochanej Mamy, śp. Marii.

Szczególne słowa wdzięczności kierujemy do Kapłanów za odprawioną Mszę Świętą, sprawowaną liturgię oraz podnoszącą na duchu posługę duszpasterską i modlitwę.

Dziękujemy Przedstawicielom władz samorządowych, przedstawicielom zakładów pracy oraz wszelkich związków, za obecność, wyrazy szacunku oraz okazaną solidarność w tej trudnej dla nas chwili.

Wyrazy głębokiej wdzięczności kierujemy do Przyjaciół, Sąsiadów, Rodziny oraz wszystkim Znajomych i Uczestników uroczystości, którzy przybyli, by uczcić pamięć naszej Mamy.

Szczególnie serdeczne podziękowania składamy za tak licznie zamówione Msze święte, za złożone kondolencje, przyniesione wieńce i kwiaty oraz każde słowo otuchy. Państwa obecność, modlitwa i życzliwość, były dla nas ogromnym wsparciem w tych bolesnych momentach pożegnania.

Jednocześnie chcielibyśmy poinformować, że za Uczestników uroczystości pogrzebowych śp. Marii, w kościele w Podłopieniu będzie sprawowana Msza święta 22.sierpnia, o godz.6.30.

Z wyrazami szacunku i wdzięczności,
Rodzina Puchałów

zdjęcie: Grzegorz Stapiński

Start XXIII Spaceru Historycznego po Limanowej o godzinie 17:00 przed wejściem do Powiatowego Centrum Informacji Turystycznej (Buzodromu) na Rynku limanowskim. Spacer potrwa około 2 godzin i odbędzie się bez względu na warunki atmosferyczne.

Karol Wojtas dodał także: „Zapraszam serdecznie wszystkim chętnych na kolejny spacer w najbliższą niedzielę jak i kolejne spacery w następnych miesiącach”.

Historia zagłady limanowskich Żydów w skrócie:

Po wkroczeniu do Limanowej w pierwszych dniach września wojsk hitlerowskich, Niemcy od razu dokonali pierwszej egzekucji Żydów – obywateli miasta. W kamieniołomie na Cieniawie w Mordarce, 12 września 1939 roku rozstrzelali jedenastu Żydów (radnych miasta oraz przedsiębiorców i kupców) oraz jednego katolika Jana Semika, który stanął w obronie sąsiadów wyznania mojżeszowego. W 1941 roku w Starej Wsi na Pożarach zamordowano 167 Żydów, głównie starców, inwalidów, chorych i dzieci. W maju 1942 roku w ramach odwetu za ucieczkę dwóch Żydów z konwoju, zabito 12 młodych Żydówek na cmentarzu żydowskim przy dzisiejszej ulicy Kolejowej. W lipcu 1942 roku na terenie getta przy dzisiejszej ulicy Jana Kilińskiego rozstrzelano kolejne około 70 osób pod murem, który istnieje do dziś.

W Limanowej getto dla Żydów Niemcy utworzyli w czerwcu 1942 roku, na tak zwanym „Kamieńcu”. Nie miało ono murów, ale wyjście poza jego granice groziło śmiercią. Granice zamkniętego obszaru wyznaczała dzisiejsza linia zabudowy, która przebiega przez dzisiejszą ulicę ks. Ludwika Kowalskiego w kierunku Małego Rynku, dalej po skarpie na tyłach budynków przy dzisiejszej ulicy Matki Boskiej Bolesnej, aż do dzisiejszego mostu na ulicy Targowej, następnie brzegiem koryta Potoku Mordarka do terenu dawnego ogrodu przy dzisiejszej Szkole Podstawowej nr 1 a dalej dzisiejszą ulicą Marii Konopnickiej. W getcie Niemcy zgromadzili Żydów zarówno z Limanowej jak i miejscowości ze wschodniej oraz środkowej części powiatu limanowskiego. Nad porządkiem w getcie czuwał szef niemieckiej żandarmerii, „pan życia i śmierci”, niejaki Baumack. Getto zamieszkiwało ok. 2 tysiące Żydów.

18 sierpnia, 1942 roku rankiem, Niemcy rozpoczęli likwidację getta. Na początku na „Targowicy” przeprowadzono selekcję. Około 120 młodych mężczyzn oraz kobiet skierowano do obozu pracy w rafinerii w Sowlinach, gdzie w następnych miesiącach pracowali przy budowie dróg na terenie Limanowszczyzny (Po kilku miesiącach, w listopadzie 1942 roku, zostali oni rozstrzelani w lesie na Przylaskach). Następne około 200 osób starszych i chorych oraz dzieci przewieziono do Starej Wsi na Pożary, gdzie ich rozstrzelano na leśnych polanach. Pozostałe około 750 osób pieszo pognano drogą w kierunku Nowego Sącza. Tam, na rampie kolejowej załadowano ich do bydlęcych wagonów i wysłano na wschód, rzekomo do pracy. Nikt, nigdy jednak od nich nie otrzymał żadnej wiadomości. Większość z nich trafiła do Obozu Zagłady w Bełżcu, gdzie zabito ich w komorach gazowych pod koniec sierpnia 1942 roku.

W ufundowanym przez Mikołaja Zebrzydowskiego na początku XVII w. klasztorze bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej czczony jest łaskami słynący obraz Matki Bożej Płaczącej. Znajduje się on w bocznej kaplicy bazyliki Matki Bożej Anielskiej. Został on ukoronowany w dniu 15 sierpnia 1887 r. przez kard. Albina Dunajewskiego.

Sam obraz o wymiarach 74 cm x 90 cm, nieznanego autorstwa, pochodzi z I połowy XVII w. Namalowano go farbą olejną na grubym, lnianym płótnie. Jego twórca wzorował się na obrazie znajdującym się w kościele parafialnym w Myślenicach koło Krakowa. Madonna z tulącym się do Niej Dzieciątkiem przedstawiona jest w półfigurze, z wyraźnym nachyleniem w stronę Dzieciątka. Jej lewa dłoń, z szeroko rozpostartymi palcami, spoczywa na wysokości piersi. Uwagę zwracają ciemne, zamyślone oczy Maryi, ze spojrzeniem skierowanym w dół, w stronę widza. Wysokie czoło, wolne od zmarszczek, okalają brązowe włosy okryte welonem. Głowę przykrywa ozdobny czepiec. Pulchne Dzieciątko zostało przedstawione w pozycji stojącej od kolan, wyraźnie przechyla się w stronę Madonny. Lewą rączką obejmuje Jej szyję, prawą zaś chwyta fałdy Jej płaszcza. Szeroko otwarte, ciemne oko, kieruje ufne spojrzenie w stronę Matki. Usta pozostają lekko rozchylone. Ciemnowłosą główkę okrywa czepiec. Delikatna szata osłaniająca biodra opada miękko w dół.

Bazylika i klasztor bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej położone są na południe od miasta, a na południe i wschód od nich znajdują się 42 kaplice i kościoły dróżek. Jest to jedno z ważniejszych miejsc kultu pasyjnego i maryjnego. Znajduje się ono na liście Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. Od 1979 r. głównemu kościołowi w Kalwarii przysługuje tytuł bazyliki mniejszej.
Wizerunek Matki Bożej Kalwaryjskiej szczególnie czułym kultem otaczał kard. Karol Wojtyła, a potem – również papież św. Jan Paweł II. Wielokrotnie modlił się przed tym obrazem, zarówno w czasie swojej posługi arcybiskupa metropolity Krakowa, jak i następcy św. Piotra. W sanktuarium modlił się także papież Benedykt XVI.

(źródło: brewiarz.pl)

zdjęcie: IWS