Wszelkie informacje znajdują się na stronie Parafii Pasierbiec w zakładce „Pielgrzymka do Tuchowa”

Regulaminu pielgrzymki:

Pielgrzymka jest czytelnym znakiem wędrującego Kościoła, który w drodze uświęca się przez prawdę i miłość. Jest aktem religijno – pokutnym. Zatem odznacza się duchem modlitwy i ofiary oraz porządkiem zewnętrznym. Uczestnicy, decydując się na udział w pielgrzymce, winni kierować się motywami religijnymi i dbać – pod sankcją usunięcia – aby religijny charakter pielgrzymki był przestrzegany przez cały czas jej trwania. Uczestnikiem pielgrzymki może być tylko ten, kto:
– we właściwym miejscu i czasie dokona zapisu,
– akceptuje niniejszy regulamin,
– będzie stosował się do zarządzeń kierownictwa pielgrzymki.

Osoby niepełnoletnie mogą brać udział w pielgrzymce wyłącznie na podstawie pisemnego zezwolenia rodziców lub opiekunów, podpisanego na spotkaniu przedpielgrzymkowym. Druk znajduje się u dołu regulaminu. Ponadto wszystkie osoby do 15 roku życia mogą brać udział w pielgrzymce wyłącznie w towarzystwie osoby dorosłej, idącej w tej samej grupie.

Pielgrzymi codziennie uczestniczą we wspólnej Eucharystii. Troszczą się o klimat, jaki tworzą wokół siebie: życzliwość, kulturę bycia, wrażliwość na potrzeby innych, zwłaszcza słabszych czy starszych; wykorzystują posiadane talenty i dary (np. muzyczne, medyczne, techniczne), włączając się w różne służby.

Pątnicy zobowiązani są iść w grupie. Zdecydowanie zabrania się pielgrzymowania poza grupami. Przebywanie poza grupą jest równoznaczne z wycofaniem się z pielgrzymki. Pielgrzymi powinni nosić ze sobą legitymację pielgrzyma. Zwracamy się do siebie „bracie” i „siostro” – ponieważ wszyscy mamy jednego Ojca, który jest w niebie.

Ze względu na religijno-pokutny charakter pielgrzymki pątników obowiązuje:
– odpowiedni strój (nie zdejmujemy koszul, nie nosimy szortów),
– zakaz palenia tytoniu,
– zakaz picia napojów alkoholowych i używania narkotyków pod groźbą usunięcia.

Uczestnicy pielgrzymki zobowiązani są do przestrzegania:
– przepisów Kodeksu Drogowego o ruchu pieszych na drogach publicznych,
– zarządzeń władz terenowych (zakaz kąpieli w rzekach, jeziorach, rozpalania ognisk, niszczenia przyrody),
– wskazań służb porządkowych pielgrzymki.

W miejscach postoju pielgrzymi zachowują czystość, odpadki zostawiamy tylko w miejscach wyznaczonych.

Noclegi przewiduje się w szkołach lub w innych pomieszczeniach. Niedopuszczalne są noclegi koedukacyjne. W duchu pokuty należy nastawić się na liczne niewygody. Zabiegi higieniczne (mycie, ubikacja) dozwolone są w miejscach wyznaczonych przez gospodarzy. Cisza nocna obowiązuje od godz. 22:00 .
Wyprzedzanie pielgrzymki i wcześniejsze przychodzenie na noclegi jest zabronione. W razie konieczności należy postarać się o zgodę u przewodnika grupy.

Uczestnikom pielgrzymki, a tym bardziej osobom postronnym, bez wiedzy przewodnika, nie wolno rozpowszechniać żadnych materiałów czy emblematów, ani zbierać jakichkolwiek ofiar.

Za nieprzestrzeganie regulaminu, a także za postawę niezgodną z istotnymi celami i duchem pielgrzymki grożą konsekwencje:
– upomnienie z wpisem do legitymacji,
– natychmiastowe usunięcie z pielgrzymki, z podaniem nazwiska pielgrzyma do wiadomości pątników oraz księdza proboszcza.

Ze względu na bezpieczeństwo pątników pielgrzymce będą mogły towarzyszyć tylko samochody służbowe. Samochody prywatne nie mogą towarzyszyć pielgrzymom. Wyjątek stanowią samochody zgłoszone, oznakowane i pozostające w dyspozycji kierownictwa pielgrzymki. Kierowcy są zobowiązani do przestrzegania przepisów i wskazań Służb Porządkowych Pielgrzymki.

Zasadniczym celem Zakonu Rycerzy Św. Jana Pawła II Wielkiego jest formacja katolików-mężczyzn świeckich poprzez stawianie sobie wzór osoby patrona – Świętego Jana Pawła II, który swoim świadectwem pokazywał jak harmonijnie można łączyć męskość  i świętość.

zdjęcia: IWS

zdjęcia: Grzegorz Stapiński

O świcie 14 czerwca 1940 r. piątkami, więźniów przeprowadzono wyludnionymi ulicami miasta z łaźni na rampę kolejową, gdzie czekał na nich podstawiony pociąg. Jechali w nieznane. Niewielu przetrwało obóz. Nieliczni świadkowie, którym się to udało, co roku przyjeżdżali do Tarnowa na uroczystości rocznicowe, aby opowiadać o gehennie, która była ich udziałem. Dzisiaj nie ma już żadnego z nich.

Wśród 728 wywiezionych do Auschwitz Polaków był bohaterski żołnierz pochodzący z Piekiełka , kapitan Tadeusz Paolone – Lisowski (nr obozowy 329), patron Jednostki Strzeleckiej nr 2007 im. kpt. Tadeusza Paolone ZS „Strzelec” OSW w Tymbarku.  Siedem lat temu nadano również Jego imię Bibliotece Publicznej Gminy Tymbark. W miejscowości Piekiełko obok Niepublicznej Szkoły Podstawowej kamienny obelisk upamiętniający kpt. Paolonego, ufundowała miejscowa jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej. Chwała bohaterom!  

           Uchwałą Sejmu 14 czerwca obchodzimy jako Narodowy Dzień Pamięci Ofiar Niemieckich Nazistowskich Obozów Koncentracyjnych i Obozów Zagłady.

Obchody tragicznej rocznicy zainaugurowano w piątek (12 czerwca) przy Pomniku I Transportu Więźniów do KL Auschwitz, który stoi obok dawnej łaźni, gdzie rozpoczęła się ich droga do obozu.

Moment wyjścia więźniów z placu w kierunku rampy można zobaczyć na wielkoformatowym, archiwalnym zdjęciu, które rok temu zawieszono na ścianie kamienicy obok pomnika przy ul. Dębowej.

– Ciągle pojawiają się ludzie, którzy fałszują tę historię. Musimy jej bronić. Ten obóz został stworzony dla Polaków, ale później więziono w nim także Żydów. To Polacy trafiali do niego w pierwszej kolejności – mówi Ryszard Lis, prezes Towarzystwa Opieki nad Oświęcimiem – Pamięć o KL Auschwitz.

W uroczystościach rocznicowych wzięły udział władze miasta, radni, parlamentarzyści, przedstawiciele TOnO – Pamięć o KL Auschwitz, służby mundurowe, społecznicy, mieszkańcy oraz liczne delegacje młodzieży z tarnowskich szkół ze sztandarami. Uzupełnieniem tegorocznych obchodów jest wystawa plenerowa Instytutu Pamięci Narodowej Oddział w Krakowie „Pierwszy masowy transport Polaków do Auschwitz”, prezentowana przy Regionalnym Centrum Edukacji o Pamięci im. gen. Zdzisława Baszaka (ul. Mościckiego 29). (źródło informacji: https://tarnow.naszemiasto.pl/wagony-smierci-do-kl-auschwitz-wyruszyly-z-tarnowa-obchody-86-rocznicy-pierwszego-transportu-wiezniow-do-niemieckiego-obozu-zaglady/ar/c1p2-29084429)

4 września 2019 roku, w ramach uroczystości nadania Bibliotece Publicznej Gminy Tymbark imienia kpt. Tadeusza Paolone, odsłonięcia tablicy pamiątkowej dokonała Pani Zofia Posmysz-Piasecka (1923-2022), była więźniarka niemieckiego KL Auschwitz, pisarka i scenarzystka, która osobiście poznała w KL Auschwitz kpt.Tadeusza Paolone (1909-1943), i dla której Kapitan był bardzo ważną osobą, w tym tragicznym okresie niemieckiej niewoli. Podczas tego wydarzenia Pani Zofia Posmysz podarowała kopię medalika „Chrystus oświęcimski”   Bibliotece Publicznej, działającej przy niej Izbie Pamięci w Tymbarku,  na ręce dyrektor biblioteki Ewy Skrzekut.

z opracowania Stanisława Wcisło (1930-2022) (publikowanego na portalu www.głos24/historia)

W kilka tygodni po akcie rozstrzelania, 20 listopada 1943 r., w obozie sporządzono akt zgonu Tadeusza Lisowskiego, w którym wpisano: „Tadeusz Lisowski, syn Franciszka Lisowskiego i Julii Lisowskiej, z domu Homa, ur. 23 lipca 1909 r. w Krzywczycach koło Lwowa, zmarł 12 października 1943 r. na zapalenie opłucnej i płuc, co stwierdził doktor medycyny w Oświęcimiu (podpis nieczytelny).” Akt ten przesłano do wiadomości rodzinie Tadeusza Paolone.

Tak zakończył swą ziemską wędrówkę jeden z naszych bohaterskich rodaków – gorący patriota, który świadomie złożył na ołtarzu Ojczyzny najcenniejszy skarb – własne życie, dając w ten sposób przykład innym, jak należy żyć i postępować, w imię wyższych idei oraz wspólnego dobra, jakim jest Ojczyzna.

Panią Zofię Posmysz – więźniarkę z obozu kobiecego, którą Tadeusz uczył buchalterii kuchennej – o aresztowaniu „Lisowskiego” oficjalnie poinformowała jej „opiekunka” z SS, o czym pani Zofia pisze w swym opowiadaniu „Chrystus Oświęcimski”:

„Nazajutrz Aufseherin Franz zjawiła się w pracy wcześniej nią zwykle. Przez chwilę przyglądała mi się badawczo. „Mam nadzieję, że z nim nie korespondowałaś?” powiedziała. Udało mi się wydusić z siebie zdziwienie „z kim?” oraz wytrzymać przenikliwe spojrzenie. „Z kim? Z tym Tadeuszem, który cię uczył”. Zaprzeczyłam. Zdawało mi się, że uwierzyła. „Nie tak dawno pytał jak sobie radzisz.” Wydawało mi się, że czeka na moją reakcję, a gdy milczałam, dodała: „Na, pass bloss(?) auf. Er wurde verhaftet”.(…)

Został rozstrzelany 11 października 1943 roku. Dowiedziałam się o tym nie od kogo innego, tylko od samej Aufscherin Franz. Raz jeszcze ukazała mi swą drugą twarz, twarz człowieka.„Schade um den Kerl” powiedziała cicho. To „Schade um den Kerl” zapadło mi w pamięci na zawsze.To była także Aufseherin Annelise Franz. Potrafiła czasami nie pamiętać, że nosi mundur SS.”

Tadeusz Lisowski – Paulone został rozstrzelany, wydawać by się mogło, że ten epizod w życiu Zofii Posmysz został zakończony. A jednak nie. Pozostała jeszcze sprawa medalika, który otrzymała od niego ze słowami: „Strzeż go, donieś do wolności”. Tu rozpoczyna się nowa historia związana z tymi osobami – Tadeuszem, ofiarodawcą i Zofią, która pragnęła spełnić jego prośbę, donieść medalik do wolności. Oto fragmenty „Chrystusa Oświęcimskiego”, dotyczące tej historii:„Wiozłyśmy „fasung” z głównego magazynu. Popychając wózek dostrzegłam w pewnej chwili coś, po co się schyliłam. Medalik. Widać jakiś przerażony Zugang zobaczywszy na drodze esesmana, wyrzucił go w popłochu. Po wieczornym apelu obejrzałam medalik. Na metalowym łańcuszku owalna, aluminiowa blaszka z wytłoczonym wizerunkiem Matki Boskiej Szkaplerznej. Przyszło mi na myśl, że ten łańcuszek mógłby przygarnąć i mój skarb. Wydostałam go zza krokwi, spróbowałam czy zapinka przejdzie przez uchwyt ryngrafiku. Ściągnęłam z łańcuszka znaleziony medalik. Po chwili jednak, nie wiedząc co z nim począć, w odruchu jakby litości, ponownie nań nawlekłam. Następnie zawiesiłam na szyi.”

I dalej:„(…) Ten esesman skorzystał z okazji, że Aufscherin Franz wyjechała na obiad, aby wtargnąć do brotkamery. Wpadł do baraku z wrzaskiem „antreten” zaczął przetrząsać najpierw szuflady w jej kantorku, następnie półki z chlebem, wreszcie, gdy nic nie znalazł, rozkazał stojącym w szeregu więźniarkom pokazać ręce, odsłonić nadgarstki i szyje. Poczułam ziębnięcie twarzy i drobniutkie, obrzydliwe szczękanie zębów. „Zdjąć” rozkazał. Podniosłam ręce, dłonie jednak drżały, nie mogłam uporać się z zapięciem. „Los, runter damit!” ponaglił. Wtedy podbiegła Marta. Czułam na karku jej palce. A potem zobaczyłam. Zobaczyłam wpadający do worka łańcuszek.Tropiciel biżuterii odszedł, a ja wciąż siedziałam na ziemi. Nie na wszystko, jak mi się zdawało, byłam gotowa. Marta pomogła mi wstać, wprowadziła do kantorka. „Masz” wyciągnęła rękę. Na jej dłoni leżał medalik. Mój, z głową Chrystusa. Jak? Jak to zrobiłaś?” Tylko tyle zdołałam z siebie wykrztusić. „Zsunęłam go z łańcuszka. Do worka trafił drugi”.

Cud? Odżyła w pamięci chwila, gdy z błota Lagerstrasse podniosłam aluminiową blaszkę z wizerunkiem Matki Boskiej Szkaplerznej. Czy nie dlatego tam się znalazł, prawie pod moim butem, aby ocalić moją bezcenną pamiątkę, Oświęcimskiego Chrystusa? Do końca mojego pobytu w Birkenau, a i później, w Ravensbrück i Neustadt Glewe przechowywałam medalik a to w zakamarkach odzieży, a to w bucie, czasami w ciasno upiętych włosach, a raz, podczas szczególnie dokładnej rewizji w ustach. Doniosłam go do wolności. I zachowałam do dzisiaj.”

Opracowanie: Stanisław Wcisło

poniższy tekst pochodzi z www.brewiarz.pl

Liturgiczne święta Matki Bożej idą zwykle równolegle ze świętami Pana Jezusa. Tak więc Kościół obchodzi: Boże Narodzenie (25 XII) i Narodzenie Najświętszej Maryi (8 IX), Ofiarowanie Chrystusa w świątyni (2 II) i Ofiarowanie Maryi (21 XI), Wielki Piątek i wspomnienie Matki Bożej Bolesnej (15 IX), Wniebowstąpienie Pana Jezusa i Wniebowzięcie Maryi (15 VIII), Serca Pana Jezusa i Serca Maryi (dzień później), Chrystusa Króla (w ostatnią niedzielę przed Adwentem) i Maryi Królowej (22 VIII).

O Sercu Maryi jako pierwszy pisze św. Łukasz (Łk 2, 19. 51). Pierwsze ślady kultu Serca Maryi napotykamy już w XII w. I tak o Sercu Maryi wspominają: św. Azelm (+ 1109), jego uczeń Eudmer (+ 1124), Hugo od św. Wiktora (+ 1141), św. Bernard (+ 1153), św. Herman Józef (+ 1236), św. Bonawentura (+ 1274), św. Albert Wielki (+ 1280), Tauler (+ 1361), bł. Jakub z Voragine (+ 1298), św. Mechtylda (+ 1299), św. Gertruda Wielka (+ 1303), św. Brygida Szwedzka (+ 1373) i inni.
Na wielką skalę kult Serca Maryi rozwinął św. Jan Eudes (1601-1680). Kult, który szerzył, nosił nazwę Najświętszego Serca Maryi lub Najsłodszego Serca Maryi. Jak wiemy, łączył go ze czcią Serca Pana Jezusa. Odtąd powszechne są obrazy Serca Jezusa i Serca Maryi. Najwięcej jednak do rozpowszechnienia czci Serca Maryi przyczynił się ks. Geretes, proboszcz kościoła Matki Bożej Zwycięskiej w Paryżu. W roku 1836 założył on bractwo Matki Bożej Zwycięskiej, mające za cel nawracanie grzeszników przez Serce Maryi. W roku 1892 bractwo liczyło 20 milionów członków.
W objawieniu „cudownego medalika Matki Bożej Niepokalanej”, jakie otrzymała w roku 1830 św. Katarzyna Laboure, są umieszczone dwa Serca: Jezusa i Maryi. Św. Antoni Maria Klaret (+ 1870) Niepokalane Serce Maryi ustanowił Patronką swojego zgromadzenia. Co więcej, Serce Niepokalane Maryi umieścił w herbie tegoż zakonu.

W wieku XIX rozpowszechniło się nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi dla podkreślenia przywileju Jej Niepokalanego Poczęcia i wszystkich skutków, jakie ten przywilej na Maryję sprowadził. To nabożeństwo w ostatnich dziesiątkach lat stało się powszechne. Początek temu nabożeństwu dało ogłoszenie dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Maryi przez papieża Piusa IX w roku 1854, jak też objawienia Matki Bożej w Lourdes (1858). Najbardziej jednak przyczyniły się do tego głośne objawienia Matki Bożej w Fatimie w roku 1917.

Dnia 13 maja 1917 roku, kiedy dzieci: Łucja (lat 10), jej cioteczny brat Franciszek (lat 9) i Hiacynta (siostra Franciszka, lat 7) w odległości 3 km od Fatimy pasły swoje owce, ujrzały nagle silny błysk ognia jakby potężnej błyskawicy, który powtórzył się dwa razy. Zaniepokojone dzieci zaczęły zabierać się do domu ze swymi owcami. Ujrzały nagle na dębie postać Matki Bożej i usłyszały Jej głos: „Nie bójcie się, przychodzę z nieba. Czy jesteście gotowe na wszelkie cierpienia i pokuty, aby sprawiedliwości Bożej zadośćuczynić za grzechy, jakie Jego Majestat obrażają? Jesteście gotowe nieść pociechę memu Niepokalanemu Sercu?” W imieniu trojga odpowiedziała najstarsza Łucja: „Tak jest, bardzo tego chcemy”. Matka Boża poleciła dzieciom, aby przychodziły na to samo miejsce co miesiąc 13 każdego miesiąca.
Dzieci wzięły sobie głęboko do serca polecenie z nieba i zadawały sobie w tym czasie najrozmaitsze pokuty i cierpienia na wynagrodzenie Panu Bogu za grzechy ludzkie. W czerwcu Łucja usłyszała od Maryi: „Moje Serce Niepokalane chciałoby Panu Bogu składać dusze odkupione, jako kwiaty przed Jego tronem”. W lipcu Maryja powiedziała: „Musisz ofiarować się za grzechy. Kiedy to będziesz czynić, powtarzaj: «O Jezu, czynię to z miłości dla Ciebie i za nawrócenie grzeszników w łączności z Niepokalanym Sercem Maryi»”. Matka Boża pokazała też dzieciom piekło, a w nim wiele dusz potępionych, aby wzbudzić w nich grozę i tym większe pragnienie ratowania grzeszników od ognia wiecznego. Zażądała także z tej okazji, aby w każdą pierwszą sobotę miesiąca była przyjmowana Komunia święta wynagradzająca. W końcu poleciła: „Gdy będziecie odmawiać różaniec, to na końcu dodajcie: – O Jezu, strzeż nas od grzechu i zachowaj nas od ognia piekielnego, wprowadź wszystkie dusze do nieba, a zwłaszcza te, które wyróżniały się szczególnym nabożeństwem do Niepokalanego Serca Maryi”.
10 grudnia 1925 roku Matka Boża pojawiła się siostrze Łucji, pokazała jej swoje Serce otoczone cierniami i powiedziała: „Spójrz, córko moja, na to Serce otoczone cierniami, którymi ludzie niewdzięczni Mnie ranią. (…) Ty przynajmniej staraj się Mnie pocieszać i oznajmij w moim imieniu, że przybędę w godzinę śmierci z łaskami potrzebnymi do zbawienia tym wszystkim, którzy w pierwsze soboty pięciu następujących po sobie miesięcy wyspowiadają się, przyjmą Komunię świętą, odmówią różaniec, towarzyszyć Mi będą przez 15 minut w rozważaniu tajemnic różańca świętego w intencji wynagrodzenia”.
Episkopat Polski wyprosił u Stolicy Apostolskiej przywilej odprawiania w każdą pierwszą sobotę miesiąca (za wyjątkiem sobót uprzywilejowanych liturgicznie) Mszy świętej o Niepokalanym Sercu Maryi. Warto z tego przywileju korzystać i nadać nabożeństwu odpowiednią oprawę. We wszystkie inne zwykłe soboty można odprawiać Mszę świętą wotywną o Najświętszej Maryi Pannie.

13 października 1942 roku, w 15. rocznicę zakończenia objawień fatimskich, papież Pius XII drogą radiową ogłosił całemu światu, że poświęcił rodzaj ludzki Niepokalanemu Sercu Maryi. Polecił także, aby uczyniły to poszczególne kraje w swoim zakresie. Pierwsza uczyniła to Portugalia z udziałem prezydenta państwa. Polska była wówczas pod okupacją hitlerowską. Prymas Polski, kardynał August Hlond w obecności całego Episkopatu Polski i około miliona pielgrzymów uczynił to 8 września 1946 r. na Jasnej Górze przed obrazem Matki Bożej Częstochowskiej. Papież Pius XII wysłał z tej okazji osobny list gratulacyjny do Polski (23 grudnia 1946 r.). Jak widać, objawienia fatimskie ukierunkowały kult Serca Maryi do czci Jej Serca Niepokalanego. Nadto nadały mu charakter wybitnie ekspiacyjny, w czym bardzo upodobnił się do kultu Serca Pana Jezusa, propagowanego w objawieniach danych św. Małgorzacie Marii Alacoque.

Samo święto Serca Maryi zapoczątkował św. Jan Eudes już w roku 1643. Wyznaczył je dla swoich rodzin zakonnych na dzień 8 lutego. On to ustanowił zakon pod wezwaniem Serc Jezusa i Maryi (kongregacja eudystów), ustalił odpowiednie pozdrowienie codzienne wśród współbraci tego zakonu i napisał teksty liturgiczne: mszalne i brewiarzowe na dzień święta. Wiemy także, że św. Jan Eudes pierwszy napisał dziełko na temat kultu Serca Maryi. Ukończył je przed samą swoją śmiercią w roku 1680. Wydane zostało drukiem w roku 1681. Papież Pius VII (+ 1823) zatwierdził święto Najświętszego Serca Maryi dla niektórych diecezji i zakonów jako święto lokalne. Papież Pius IX (+ 1878) zatwierdził teksty Mszy świętej dla tego święta i oficjum brewiarza. Dla całego Kościoła święto Niepokalanego Serca Maryi wprowadził papież Pius XII dnia 4 maja 1944 roku.

Posoborowa reforma liturgiczna przesunęła je na sobotę po uroczystości Najświętszego Serca Jezusowego.

zdjęcie: Grzegorz Stapiński