Przypowieść o Siewcy
Przypowieść o siewcy (Mt 13, 3-9)
„Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, niektóre [ziarna] padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na miejsca skaliste, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet wzeszły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne w końcu padły między ciernie, a ciernie wyrosły i zagłuszyły je. Inne we wschodzie padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha!”
Wyjaśnienie przypowieści (Mt 13, 18-23)
„Wy więc posłuchajcie przypowieści o siewcy! Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a go nie rozumie, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno zasiane na drodze.
Zasiane na miejsca skaliste oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia, lecz jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje.
Zasiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski tego świata i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne.
Zasiane w końcu na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je; on też wydaje owoc: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny”.
Na Siewną zacznij siać żyto, będziesz miał chleb na siebie i na parobka myto
(Artykuł z portalu Muzeum Wsi Radomskiej)
8 września to w kalendarzu liturgicznym dzień Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, natomiast w tradycji ludowej obchodzony jest jako święto Matki Boskiej Siewnej. Jest ona patronką zasiewów, ozimin i jesiennych prac polowych. Wierzono dawniej, że właśnie wtedy Matka Boska przechodzi przez zasiane pola i błogosławi je, dzięki czemu będą obfite plony.
Pierwszej orce oraz pierwszemu zasiewowi oraz sadzeniu towarzyszyły różne obrzędy agrarne. Były one przejawem troski o plony, miały zapewnić przyszłoroczny urodzaj.
Do siewnego ziarna dosypywano ziarno wyłuskane z kłosów święconych w bukietach w święto Matki Boskiej Zielnej. W niektórych okolicach słomę po wykruszonych ziarnach zakopuje się przed siewem na początku zagonu – zarówno przy siewie zboża ozimego, jak jarego. Dodawano też ziele poświęcone w oktawę Bożego Ciała, bazie z palm wielkanocnych lub ziarno z wykruszonego wieńca dożynkowego. Miało to zapewnić urodzaj, zabezpieczyć zboża przed myszami, robactwem, wszelkimi nieszczęściami. Całe ziarno przeznaczone do siewu kropiono święconą wodą, a rozpoczynając siew gospodarz rzucał pierwsze jego garście na krzyż i ręką kreślił w powietrzu znak krzyża. Zapewniał sobie w ten sposób – jak wierzono – błogosławieństwa Boże, a tym samym obfite plony, ochronę przed gradobiciem, suszą i nadmiarem deszczu.
Na Matkę Boską Siewną zła to gospodyni, która lnu z wody nie wyczyni.
Panna się rodzi – jaskółka odchodzi;
Gdy na Siewną jest błękitnie, wtedy pięknie wrzos zakwitnie.
Prace polowe kończyły się późną jesienią – należało uporać się z nimi przed nastaniem Adwentu.
Aleksandra Pajek

Narodzenie Najświętszej Maryi Panny
Pismo Święte nigdzie nie wspomina o narodzinach Maryi. Tradycja jednak przekazuje, że Jej rodzicami byli św. Anna i św. Joachim.
Byli oni pobożnymi Żydami. Mimo sędziwego wieku nie mieli dziecka. W tamtych czasach uważane to było za karę za grzechy przodków. Dlatego Anna i Joachim gorliwie prosili Boga o dziecko. Bóg wysłuchał ich próśb i w nagrodę za pokładaną w Nim bezgraniczną ufność sprawił, że Anna urodziła córkę, Maryję.
Nie znamy miejsca urodzenia Maryi ani też daty Jej przyjścia na ziemię. Według wszelkich dostępnych nam informacji, Maryja przyszła na świat pomiędzy 20. a 16. rokiem przed narodzeniem Pana Jezusa.
Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny to święto patronalne Parafii Tymbark, w której główne uroczystości odbędą się w niedzielę, 13.września. Dzisiaj, dodatkowo, po uroczystych Mszach św. tradycyjnie kapłan błogosławił ziarno siewne.
Poniżej Liturgia Słowa i błogosławieństwo ziarna siewnego na Mszy św, o godz.18. Eucharystię sprawował ks. Szczepan Depowski.
IWS

TYMBARK NA STAREJ POCZTÓWCE – KOLEKCJA PRYWATNA TYMBARK

Na placu dworskiego tartaku zostały rozładowane kloce. Zaprzęg wyrusza w drogę powrotną. W oddali na wzgórzu kościół i rynek w Tymbarku. Na równinie w stronę rzeki jedyne tam wówczas zabudowania młyna. Niezwykły dla nas widok na starej pocztówce z Tymbarku. Pomimo braku datowania w przybliżeniu można określić czas wydania tej pocztowej karty. Szkoła przy rynku jest jeszcze przed rozbudową w 1925 roku. Tymbark przed wiekiem, powiedzmy sto lat temu. Tu, gdzie teraz wszystko zabetonowane i zabudowane, dawniej były łąki i pola uprawne. Tam w stronę młyna Kęski w złoto-żółtych łanach zboża buszowały biedronki. Kiedy dziś staniemy w tym samym miejscu, to też zobaczymy żółte. Tyle że ściany budynku. A w nim już całkiem kto inny dzisiaj buszuje.
Tymbark na starej pocztówce – zbiory własne Kolekcji





