Ćwiczenia ewakuacyjne

W ośmiu placówkach oświatowych na terenie gminy Tymbark w dniu 07 września 2021 r. w ramach realizacji zadań obrony cywilnej i zarządzania kryzysowego przeprowadzono próbne ewakuacje uczniów i przedszkolaków. W ewakuacjach udział również wzięli wychowawcy i personel poszczególnych szkół i przedszkoli. Łączna liczba ewakuowanych osób wynosiła ponad 950 osób. Czas trwania ewakuacji wynosił od 2 do 3 minut.

     Przebieg próbnych ewakuacji oceniali: asp. Sylwester Sienkiewicz z Komisariatu Policji w Tymbarku, komendant oddziału  gminnego straży pożarnych druh Zbigniew Kaptur , inspektor ds. obronnych, obrony cywilnej i zarządzania kryzysowego Urzędu Gminy  w Tymbarku Robert Nowak oraz  druh Karol Natonek z Jednostki OSP Tymbark.

 Akcjami w placówkach oświatowych kierowali osobiście dyrektorzy tych placówek.

    Przedstawiciele straży pożarnej i policji  omówili  zasady postępowania w przypadku pożaru i innych nadzwyczajnych zagrożeń. Bardzo wysoko oceniono przebieg ewakuacji we wszystkich placówkach oświatowych w tym zaangażowanie dzieci oraz  młodzieży. Przedszkolakom przedstawiciel Policji przekazał światełka odblaskowe ufundowane przez PZU SA.

Tego typu praktyczne ćwiczenia są organizowane na terenie gminy Tymbark każdego roku – mówi druh Zbigniew Kaptur, komendant oddziału gminnego ZOSP RP w Tymbarku. Sprawdzamy realność opracowanych w planach założeń oraz przebieg ewakuacji. Jest to bardzo ważny element szkoleniowy jak również praktyczne działanie i kierowanie procesem ewakuacji w placówkach oświatowych w przypadku zagrożeń nie tylko pożarowych – kończy druh Zbigniew Kaptur.

Robert Nowak

UG Tymbark przypomina: do 30 września trwa Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2021!

  • Udział w spisie jest obowiązkowy, a odmowa udziału w spisie może skutkować nałożeniem kary grzywny.
  • Wszystkie dane zebrane objęte są tajemnicą statystyczną.
  • Obowiązkową metodą udziału w spisie jest samospis internetowy – na stronie internetowej spis.gov.pl jest dostępny interaktywny formularz, który należy wypełnić.
  • Osoby, które nie mają dostępu do Internetu, mogą spisać się samodzielnie korzystając z punktów spisowych przygotowanych w urzędzie statystycznym lub urzędzie gminy albo dzwoniąc na infolinię spisową pod numer telefonu 22 279 99 99 od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00–18.00.
  • Z mieszkańcami województwa małopolskiego, którzy nie spiszą się samodzielnie, będą kontaktować się telefonicznie rachmistrzowie spisowi.

Gminne Biuro Spisowe pełni dyżury w godzinach pracy Urzędu Gminy: pn.–pt. od 7.30 do 15.30. Po godzinach pracy urzędu w dni robocze do godziny 20.00 można kontaktować się pod numerami telefonów: 601 177 043, 728 348 405, 661 440 706.

W Urzędzie Gminy w Tymbarku (pokój nr 8) zostało przygotowane stanowisko komputerowe – Gminny Punkt Spisowy przeznaczony dla mieszkańców naszej gminy, celem dokonania samospisu.

https://www.youtube.com/watch?v=wrY1wImg17U

JUBILEUSZ 101 URODZIN PANA WŁADYSŁAWA ODZIOMKA!

6 września swoje 101 urodziny obchodził Pan Władysław Odziomek z Tymbarku, długoletni organista Kościoła Parafialnego w Tymbarku oraz Kapelmistrz Strażackiej Orkiestry Dętej „Tymbarski Ton”.

Z tej okazji, w imieniu władz samorządowych i całej społeczności gminy, Wójt Gminy Paweł Ptaszek, Przewodnicząca Rady Gminy Stanisława Urbańska oraz Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego Maria Pala wręczyli dostojnemu Jubilatowi list gratulacyjny, kwiaty oraz złożyli życzenia kolejnych lat w dobrym zdrowiu i życzliwości otaczających go osób.

Informacja/zdjęcie: UG Tymbark

 

8 września – uroczystość Narodzenia Najświętszej Maryi Panny

8 września Kościół Katolicki obchodzi uroczystość Narodzenia Najświętszej Maryi Panny (zwane też Matki Bożej Siewnej). Jest ono szczególnie obchodzone w Tymbarku, dzisiaj, jak też podczas głównych uroczystości, jakie będą miały miejsce w najbliższą niedzielę.

Więcej o tym święcie możemy przeczytać na portalu www.brewiarz.pl:

„Pismo Święte nigdzie nie wspomina o narodzinach Maryi. Tradycja jednak przekazuje, że Jej rodzicami byli św. Anna i św. Joachim. Byli oni pobożnymi Żydami. Mimo sędziwego wieku nie mieli dziecka. W tamtych czasach uważane to było za karę za grzechy przodków. Dlatego Anna i Joachim gorliwie prosili Boga o dziecko. Bóg wysłuchał ich próśb i w nagrodę za pokładaną w Nim bezgraniczną ufność sprawił, że Anna urodziła córkę, Maryję.
Nie znamy miejsca urodzenia Maryi ani też daty Jej przyjścia na ziemię. Według wszelkich dostępnych nam informacji, Maryja przyszła na świat pomiędzy 20. a 16. rokiem przed narodzeniem Pana Jezusa.

Pierwsze wzmianki o liturgicznym obchodzie narodzin Maryi pochodzą z VI w. Święto powstało prawdopodobnie w Syrii, gdy po Soborze Efeskim kult maryjny w Kościele przybrał zdecydowanie na sile. Wprowadzenie tego święta przypisuje się papieżowi św. Sergiuszowi I w 688 r. Na Wschodzie uroczystość ta musiała istnieć wcześniej, bo kazania-homilie wygłaszali o niej św. German (+ 732) i św. Jan Damasceński (+ 749). W Rzymie gromadzono się w dniu tego święta w kościele św. Adriana, który był przerobiony z dawnej sali senatu rzymskiego, po czym w uroczystej procesji udawali się wszyscy z zapalonymi świecami do bazyliki Matki Bożej Większej.
Datę 8 września Kościół przyjął ze Wschodu – w tym dniu obchód ten znajdował się w sakramentarzach gelazjańskim i gregoriańskim. Święto rozszerzało się w Kościele dość wolno – wynikało to m.in. z tego, że wszelkie informacje o okolicznościach narodzenia Bożej Rodzicielki pochodziły z apokryfów.

W Polsce święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny ma także nazwę Matki Bożej Siewnej. Był bowiem dawny zwyczaj, że dopiero po tym święcie i uprzątnięciu pól zaczynano orkę i siew. Lud chciał najpierw, aby rzucone w ziemię ziarno pobłogosławiła Boża Rodzicielka. Do ziarna siewnego mieszano ziarno wyłuskane z kłosów, które były wraz z kwiatami i ziołami poświęcane w uroczystość Wniebowzięcia Matki Bożej, by uprosić sobie dobry urodzaj. Na Podhalu święto 8 września nazywano Zitosiewną, gdyż tam sieje się wtedy żyto. W święto Matki Bożej Siewnej urządzano także dożynki.
We Włoszech i niektórych krajach łacińskich istnieje kult Maryi-Dziecięcia. We Włoszech istnieją nawet sanktuaria – a więc miejsca, gdzie są czczone jako cudowne figurki i obrazy Maryi-Niemowlęcia w kołysce. Do nich należą między innymi: Madonna Bambina w Forno Canavese, Madonna Bambina w katedrze mediolańskiej – najwspanialszej świątyni wzniesionej pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny; Madonna Bambina w kaplicy domu generalnego Sióstr Miłosierdzia. Matka Boża-Dzieciątko jest główną Patronką tego zgromadzenia. Czwarte sanktuarium Matki Bożej-Dzieciątka jest w Mercatello – znajduje się tam obraz namalowany przez św. Weronikę Giuliani (+ 1727).

Dzisiejsze święto przypomina nam, że Maryja była zwykłym człowiekiem. Choć zachowana od zepsucia grzechu, przez całe życie posiadała wolną wolę, nie była do niczego zdeterminowana. Tak jak każdy z nas miała swoich rodziców, rosła, bawiła się, pomagała w prowadzeniu domu, miała swoich znajomych i krewnych. Dopiero Jej zaufanie, posłuszeństwo i pełna zawierzenia odpowiedź na Boży głos sprawiły, że „będą Ją chwalić wszystkie pokolenia”.

Narodzenie Najświętszej Maryi Panny – obraz namalowany w 1891 r. przez Ferdynanda Olesińskiego, ołtarz główny w kościele parafialnym w Tymbarku 

poniżej okolicznościowy wystrój kościoła w Tymbarku 

„Nasa Matka Bosko Śiywno” – pisał we wrześniu 2015 roku Stary Gazda

Porankom wrześniowym, kaj kur piyrsy pieje,
Idzie Śfiynto Pani, nad wsiom pszecio dnieje,
Korole na syji, i suknia powiywno,
To nasa Królowo- Matka Bosko Siywno

Cichutyńko idzie, s tyj Niebiajskiej hali,
Coby nikogo nie budzić, co fcora łorali,
F łokcuse zebrała,wyłuskane zboza,
Nasa Gazdzino,Nasa  Matka Boza.

Kaj ziorko f ziomi posadzi,
Rośnie łan zbozo, Pon Bóg błogosławi,
Kaj pszejdzie, Nasa Matka, Matka Dobryj Rady,
Tam nima niescynścio, ni powodzie,ni grady.

Cichutko, kiej śfiat jesce uśpiony,
Powraco, Maryjo, f swe niebiajskie strony,
Suknia, babim latom powiywno,
Pszecio to beła, nasa  Matka Bosko Śiywno.

stary gazda

Kazanie Prymasa Stefana Wyszyńskiego na zakończenie spotkania (5-6.11.1967) z alumnami powracających z wojska

W ŚLADY CNÓT MATKI WIECZYSTEGO KAPŁANA

Do alumnów wyższych seminariów duchownych powracających z wojska
Jasna Góra, kaplica Matki Hożej, 6 listopada 1967

 
Umiłowana Młodzieży duchowna! Drogie Dzieci Boże!
Wasza dziękczynna pielgrzymka na Jasna Górę do Matki Bożej Zwycięskiej po zakończeniu służby wojskowej, gdy wracacie znowu do pracy w uczelniach duchownych, gromadzi Was u stóp Matki Pięknej Miłości, Stolicy mądrości i Panny roztropnej, Matki naszej i Matki Kościoła. Czyńcie to, Najmilsi, w duchu wskazań, które daje nam Sobór Watykański II, ukazując Maryję obecną w dziele Chrystusa, sprawowanym w Kościele – w dziele ożywiania i uświęcania dzieci Bożych.
Zapewne, będziecie tu czynić postanowienia, zwłaszcza że okoliczności waszego życia Wam to dyktują. Nie spodziewaliście się takiej przerwy w studiach akademickich, dla niektórych z Was niemal na progu kapłaństwa. Ale jako ludzie rozumni, spokojni, dojrzali, wszystko rozumiecie, że wszystkiego czegoś się uczycie, wszystko Wam pomaga do dobrego Dlatego stanęliście dzisiaj przed Matką Kościoła, tu, na Jasnej Górze Zwycięstwa.
 
W CZYM MOŻECIE NAŚLADOWAĆ MARYJĘ
Pytacie, w czym możecie Ją naśladować? Przed oczyma waszej duszy stanęło bowiem zagadnienie naśladowania Maryi. Jesteście oswojeni z ideą naśladowania Chrystusa – wczytujecie się wszak z upodobaniem w niewielką książeczkę Tomasza a Kempis… A dzisiaj, idąc za wskazaniami Soboru, macie nauczyć się łączenia naśladowania Chrystusa z naśladowaniem Maryi. Taka jest bowiem wola Boża w ekonomii zbawiania świata. Dobry Bóg zapragnął zjednoczyć w dziele zbawczym Tych Dwoje – Jezusa i Maryję. Rozumiemy, jako teologowie, że każde z tych Dwojga ma własne, nieco odmienne, choć wspólne zadanie. Naśladujemy Chrystusa jako Boga-Człowieka i Wieczystego Kapłana. Ale naśladujemy również Maryję, jako Matkę Boga-Człowieka, Matkę Wieczystego Kapłana i Służebnicę Pańską.
Gdy patrzymy w Jej spokojne oblicze w światłach Ewangelii, dostrzegamy rysującą się w naszej wyobraźni skromna, spokojną, zrównoważoną, wrażliwą Panienkę z Nazaret. I dla Niej było zaskoczeniem nowe powołanie, jak dla niejednego z Was zapewne było zaskoczeniem wasze powołanie. Zastanawia nas jednak umiejętność rozważania, jaka cechuje Maryje. Słucha spokojnie i pyta: Jakoż się to stanie”? Rozważa, co by to było za pozdrowienie? – Jest to właściwość ludzi dojrzałych, którzy nie działają odruchowo, namiętnie, porywczo, ale ważą słowa i rozmyślają je w sercu swoim.
W waszych wieloletnich studiach filozoficznych i teologicznych, przez które przygotowujecie się do kapłaństwa, rozważanie i namysł jest zjawiskiem zwykłym i niezbędnym. Rozumiecie dobrze, że głęboka wiedza, to nie tyle wiedza wszechstronna, ale wiedza rozważna, przemyślana i głęboko przeżyta. Dzisiaj wasz wysiłek – i podejmowanie studiów – podobny jest do wysiłku, który świat współczesny musi podejmować w dziedzinie intelektualnej, duchowej, kulturalnej, moralnej i społecznej. Kończy się czas ignorantów i półinteligentów. Świat, który się zawiódł na ludziach o gwałtownych namiętnościach, ale skromnej wiedzy, oczekuje dzisiaj od ludzi dojrzałości umysłowej i duchowej, opanowania odruchów i skierowania ich do rozważnego a rozumnego działania.

Od kogóż, jeśli nie od kapłanów, można dziś wymagać i oczekiwać takiej właśnie postawy duchowej, takiej dojrzałości i spokoju dla skutecznej pracy! Przyglądajcie się w tym Matce Boga-Człowieka, Dziewczęciu, które zostało zaskoczone niezwykłym zwiastowaniem. Cóż Ona robi, jak się zachowuje? Ma tyle wewnętrznej równowagi, że spokojnie rozważa w sercu swoim, cóż by to było za pozdrowienie.. Jej wniosek jest jedynie słuszny: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twego”. Naśladujcie w tym Matkę Boga- Człowieka i Matkę waszą.
Ale to, co nas szczególnie zastanawia, to niezwykła wrażliwość Maryi na głos Boży, Zapewne działanie Zwiastuna było bardzo dyskretne, ale zastało Maryję przygotowaną i dlatego dosłyszała Jego głos. I od Was oczekuje się wewnętrznej uwagi, wrażliwości na głos Boży. Jesteście ludźmi  duchownymi i wiecie dobrze, że życie duchowe wymaga wewnętrznego skupienia, uwagi i pokoju, abyście usłyszawszy głos Boży, nie zagubili go i nie zatwardzali serc waszych. Duch Boży nieustannie mówi Kościołowi, a Wy jesteście Kościołem Bożym! Duch Boży mówi więc nieustannie do Was i nieustannie Wam doradza. Jakże musicie być przyzwyczajeni do „głosów Bożych”, które w Was mówią!
To, co mamy dalej naśladować w Maryi, to Jej uległość woli Bożej. Miała swój ideał. A jednak, gdy Bóg postawił przed Nią nowe zadanie, oświecona Duchem Bożym, od razu  je przyjęła i odpowiedziała na nowe zadanie jako Służebnica Pańska.
Jesteście kapłanami i będziecie mieli ciągle w swym kapłańskim życiu podobne sytuacje. Będziecie powoływani do coraz to nowych zadań. Niedawno prasa podała informację o arcybiskupie anglikańskim, który zastanawiając się nad sytuacją Kościoła anglikańskiego, oderwanego od Kościoła rzymskiego, mówił, że trzeba będzie od duchownych anglikańskich zażądać większych ofiar, aby byli bardziej gotowi i dyspozycyjni – jak się dziś mówi – na potrzeby swego Kościoła. Jeżeli mówi to duchowny anglikański, domagając się przynajmniej od pewnej części duchownych anglikańskich ofiary z życia rodzinnego, aby byli bardziej użyteczni dla ich Kościoła, oderwanego od Kościoła rzymskiego, to jakoż bardziej my, Najmilsi, kapłani Kościoła Chrystusowego, musimy być zawsze gotowi do walki przeciwko mocarzom ciemności, walki, w której trzeba wszystko poświęcić, aby skuteczniej i owocniej zwyciężać szatana i jego nasienie!
Przykład tej gotowości na wolanie Boże daje nam Maryja. Oto jestem! Oto ja. Każdy z Was będzie musiał to często powtarzać: Adsum… Adsum .. Nie tylko w czasie święceni, ale i wtedy, gdy biskup będzie Was potrzebował, aby postać na takie czy inne, mniejsze czy większe, łatwiejsze czy trudniejsze, zaszczytne czy mniej zaszczytne stanowisko, dla wypełnienia zadania, jakie potrzebne jest ludowi Bożemu. 
To, czym możemy się również budować w życiu Maryi i w czym musimy Ją naśladować, a co tak wspaniale przedstawił nam Ojciec Święty Paweł VI w adhortacji Signum magnum, to postawa służby, jaką zajęła Maryja. Po zwiastowaniu – „Zdrowaś, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami” – po takim zwiastowaniu można by wysoko podnieś głowę. Nie było i nigdy nie będzie takiego zwiastowania! Ale Ta najbardziej pochwalona przez Wysłannika Ojca Niebieskiego zajęła właściwe stanowisko: „Oto ja służebnica.”. Królowa – Służebnicą! To my Służebnicę  nazwaliśmy wdzięcznym sercem – Królową. Ona się uważała za Służebnicę. Dojrzała w swej duszy, że Zbawiciel, którego porodzi kwiatu, przyjmie postać Sług, więcej, że będą nawet takie sytuacje zbawcze, w których On będzie jako „robak, a nie człowiek, pośmiewisko ludzkie i wzgarda pospólstwa”, Takiemu ma służyć Maryja, Błogosławiona między niewiastami, Dla Tego więc, który przyjął postać Sługi, może być tylko Służebnicą.

I Was posyłają jako tych, którzy mają służy, Mówił o nich Chrystus, dając przykład na sobie: ci, którzy zasiądą „przy stołach” Kościoła, którym Wy służyć będziecie, będą większymi, choćby byli maluczkimi dzieciątkami, przysłanymi przez matki na katechizację. Wszystkim macie służyć – i małym dziecinom, które chrzcić będziecie, i tym, których wyzwalać będziecie w konfesjonale, a potem krzepić Ciałem Chrystusowym, i tym, którzy Was otoczą, oblepią, jak to jest dzisiaj w punktach katechetycznych – gromadom dzieci mniejszych lub większych, matkom zaniepokojonym, stroskanym i ojcom umęczonym – wszystkim ludziom! Pomimo wzrostu propagandy o awansie społecznym – jak często kryje się w tym zwykła ironia! – człowiek jest dzisiaj niezwykle biedny i sponiewierany, chociaż ma prawo do szacunku, o czym wszyscy mówią, a czym zajmują się zarówno deklaracje polityczne, jak dokumenty soborowe i encykliki papieskie.
Każdy z Was, Najmilsi, musi być przekonany, że jest posłany jako ten, który służy. Stąd pełny szacunek dla człowieka! Wick XX to przedziwny wiek, w którym człowiek coraz więcej rozumie swoje prawo do szacunku, a równocześnie coraz bardziej jest sponiewierany. I kto stanie przy tym człowieku z przyjaznym ramieniem i z pokorną postawą, jeżeli nie słudzy Kościoła, słudzy Tego, który sam przyjął postać Sługi i narodził się ze Służebnicy Pańskiej?!
Pod tym względem, Najmilsi, musi być przeprowadzona w naszej duchowości ogromna praca, byśmy przezwyciężyli w sobie instynkt władczy i postawę odgórną, a pamiętali, że największym zaszczytem, który nam Bóg ukazuje, jest możność służenia.
Z tym wiąże się również godna do naśladowania w Maryi – postawa wielkiej wrażliwości na potrzeby ludzkie. Często słyszycie na kazaniach odsłanianą Jej wrażliwość na człowieka, zwłaszcza w Kanie, jak pięknie czytaliśmy w dzisiejszym urywku ewangelicznym: „wina nie mają” [por. J 2,3], chleba nie mają, pokoju nie mają, pociechy nie mają, szczęścia nie mają, okrycia nie mają, zdrowia nie mają. Przecież litania loretańska składa się jak gdyby z nieustannych odkryć, czego ludzie nie mają, a czym służy Maryja. 
Do Was będzie należało zaspokajać ludzkie potrzeby. Kościół Was dziś niezwykle na nie uwrażliwia i w swojej Konstytucji pastoralnej o obecności Kościoła w świecie, i we wspanialej encyklice Pawłowej o popieraniu rozwoju ludów, a ostatnio w dokumencie cierpienia i bólu, ogłoszonym przez chorego Papieża – o ludach afrykańskich”. Któż Najmilsi, w tym okresie wielkich rozczarowań i zawodów społecznych całych klas ludzkich, powinien okazać większa wrażliwość na człowieka współczesnego, jak nie my, słudzy Tego, który przyjął postać Sługi?! Patrzcie, jak to pięknie wygląda w Magnificat (Lk 1,46-55]! Widać tu duszę Maryi, ogromnie wrażliwa na głodnych, ubogich, sponiewieranych. Niezwykła jest wrażliwość społeczna Maryi, młodego skromnego Dziewczęcia z malej wioski, na otoczenie, na potrzeby własnego Narodu i całej ludzkości.
I Wy musicie się tego nauczyć. Może nieraz wpadnie Wam do ręki taki lub inny artykuł, w którym chcieliby Was zamknąć w granicach zakrystii czy świątyni, jak gdyby w jakimś getcie. Zawsze będzie to najszczytniejsza służba i najwspanialsze miejsce. Ale Kościól nie może dzisiaj, zwłaszcza po dokumentach soborowych o obecności Kościoła w świecie współczesnym, dać się zamknąć do zakrystii”. Maryja była wrażliwa i na dzieje swojego Narodu, jak Chrystus, który bardzo często podkreślał, że jest posłany do owiec, które zginęły z Narodu izraelskiego. A my jesteśmy posłani do owiec z Narodu polskiego i musimy być wrażliwi i zainteresowani we wszystkich sprawach naszego Narodu.
Nie myślcie, ze Jest to nacjonalizm lub przenikanie ducha religii elementami politycznymi. Nie! Jest to odpowiedzialność biskupów i kapłanów polskich za Naród polski w duchu Chrystusowego nakazu: „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je”. Do nas należy iść i nauczać Naród polski, chrzcząc go przez całe tysiąclecia -przez to, które minęło i poprzez nowe tysiąclecie, w którym Wy będziecie pracowali.
W naszym kapłańskim posłannictwie jest więc pewien uniwersalizm posługi, w którym nie możemy się wyrzec niczego bez zdrady naszego posłannictwa. Musimy być wrażliwi na wszystko, wrażliwi przy ołtarzu, w konfesjonale, na ambonie, ale również wrażliwi na progu świątyni i poza świątynią. Wrażliwi na małe dzieci, które przylatują do nas, i na te, które nie przyszły – które nie mogą przyjść i którym nie wolno przyjść. Wrażliwi na rodziny i na to, co się w nich dzieje – czy nie brak im chleba, spokoju, szczęścia. Wrażliwi na dzieje naszej milenijnej Ojczyzny, i to wrażliwi na wzór i modlę Maryi.
Jest to wielki rozdział waszej formacji duchowej, kapłańskiej, który musicie. Najmilsi, samodzielnie rozgryzać i przetrawić, aby zająć należytą postawę.
I wreszcie – największa cnota Maryi, którą my, kapłani, naśladować musimy, to duch ofiary i wyrzeczenia się siebie. Wszyscy, którzy kierowani Duchem Świętym zgłaszacie się do seminariów i instytutów teologicznych, zakonnych czy diecezjalnych, przychodzicie dobrowolnie. Ale później będziecie posłani. Dlatego musicie nauczyć się ducha ofiary i wyrzeczenia się siebie. Wtedy  dopiero posłanie odbywać się będzie spokojnie, w duchu nadprzyrodzonym.
Nieraz tak będzie z Wami – jak w życiu Maryi. Otrzymacie wielkie skarby, jak Maryja otrzymała Syna Bożego, którego pielęgnowała pod swoim Sercem – Ona, Matka Pięknej Miłości. Był Jej dziwnie własny, a jednak musiała Go oddać na krzyż. Wspaniale skarby nagromadzi Bóg przez Ducha Świętego w duszach naszych, ale nie dla Was.
Jesteście z ludu wzięci i dla ludu postanowieni w tym, co do Boga należy”. Wasze skarby są dla ludu Bożego. Będziecie musieli czynić nieustannie ofiarę z siebie, ze swoich wartości duchowych, intelektualnych, z osobistych niekiedy zdolności i zainteresowań, z własnej woli, pragnień i upodobań, ze swojego czasu, zdrowia i sil, a nawet ze skromnych wartości materialnych, jakie posiadacie – aż na krzyż!
Macie być ofiarnikami Chrystusowej Krwi i własnej krwi, własnego ciała, sil, energii fizycznych czy duchowych. Nieustanna, ciągła ofiara! Kaplan jest ofiarnikiem nie tylko Chrystusowego Ciała, ale i własnego. Ofiarnikiem wszystkiego, co posiada – jak jego Mistrz, który oddał wszystko, co miał.
Tej Najświętszej Ofierze przyglądała się Matka, biorąca czynny udział w Ofierze Syna, sama ofiarowująca wszystko: Syna na krzyż i sama siebie. Oddawała się na pełną wolę Boga, jak Chrystus oddany był przez Ojca na pełną Jej wolę.
Oto, najmilsi Bracia, duch Maryi, który macie naśladować! Nie wszystko powiedziałem. Wczytajcie się dokładnie w nauki soborowe. Zobaczycie, jak przedziwnie jest powiązane życie Maryi z życiem Chrystusa w Konstytucji dogmatycznej o Kościele. Uczcie się naśladować Ja tak, jak nam to wskazuje Ojciec Święty Paweł VI w swej adhortacji Signum magnum.
 
ODDAJCIE SIĘ MARYI!
Tutaj właśnie, przed Jej Cudownym Wizerunkiem, czyńcie zobowiązania. Patrzcie, jak odważnie biskupi polscy, zawierzając się w heroiczny sposób Maryi, oddali w Jej macierzyńska niewolę cały Naród, aby przez tę ofiarę wyprosić  Kościołowi w świecie i w Ojczyźnie naszej. I Wy musicie się Jej oddać, ofiarnie i po bohatersku, aby pracą waszą  kapłańską, życiem i trudem, wywalczyć wolność Kościołowi w świecie, a zwłaszcza w naszej Ojczyźnie.

Przeszliście przez nie lada szkołę, w której Was uczono walczyć mieczem. Wracacie do szkoły, w której Was uczą walczyć duchem. Tam Was uczono, jak się zabija ludzi. Tutaj będziecie się uczyli, jak się niekiedy zabija samego siebie,  aby służyć braciom, aby nie cudzą, lecz własną kapłańską krew rozlewając, ofiarować ją Bogu za braci przez ręce najlepszej Matki, która ofiarowała swoją krew Synowi Bożemu.
Niech wystarczy to wspólne rozważanie, które uzupełnicie modlitwą i własnym rozważaniem, zanim stąd wrócicie do waszych uczelni.
Proście, by dobre  oczy Matki, które spoczną dziś na waszych oczach, stale już na nich pozostały, byście wciąż czuli na sobie  macierzyńskie spojrzenie, macierzyńskie ramiona i najlepsze Serce Matki Boga-Człowieka, Matki Kościoła i Matki waszej. Amen.
 
 
 
 
 

Jana Góra, rok 1967, Kardynał Stefan Wyszyńskiego do alumnów – rezerwistów